Als een kind

als een kind van het licht 

wacht ik tot het wolkendeken wakker wordt 

en een helderblauwe glimlach aan me schenkt

dauwdruppels parelen van verlangen 

schommelen de mooiste woorden in hun glans

in het gras droomt een vroege merel 

vlinder dichtend nieuwe zinnen

 

            ©  Merel

Nog wankel

nog wankel in je zijn
vlecht je een krans van hoop
je zoekt naar zinnen die begrijpen
huivert in het kluwen van verbijstering
stille woorden komen naast je zitten
blijf geloven in een nieuwe lente
klinkt als een zacht gefluister
op het kruispunt van je onderweg
 
        ©  Merel

Broer en zus

Twee van de zovele  slachtoffers.  Nederlanders die hier in België wonen niet zo ver van ons.  Twee ver weg kinderen voor heel even in het ouderlijk nest.  Het had onze ver weg zoon kunnen zijn ….

 

broer en zus
twee ver weg kinderen
heel even in de warmte van het ouderlijke nest
terug naar daar waar ze toekomst bouwen
een laatste zoen tot de volgende keer
dag en veilige lucht
een telefoontje van op de luchthaven
we zijn goed aangekomen
dan een knal en niets meer
doodse stilte
ouders wanhopig op zoek
wat is er van hun kinderen
twee dagen niets
tot plots angst om wat kan zijn zekerheid wordt
ze zijn niet meer
verdriet niet te omvatten
kerft diepe krassen in hun ziel
nooit nog zal hun leven hetzelfde zijn
 
            ©  Merel

 

 

Laten we

laten we wat warmte delen
gebroken zinnen knuffelen 
een zwarte bladzijde kleuren
met witte woorden gewikkeld in hoop
laten we tranen wiegen
in een zee van troost
verstrengelen in een bron van liefde
het bang zijn uit de ogen wrijven
en met een liefdevolle voetstap dapper verder gaan
 
                 © Merel

Woorden

ze kleden zich nog warmpjes aan
dikke sjaal
want je weet maar nooit fluistert de keel
de lucht is grijs en koude vlagen
dromen van het mijmerend blauw
we willen zo graag lentewoorden schrijven
korte rokjes zonder kousen
met blote voeten in het dauwgras stoeien
buiten een terrasje doen
met zonnestralen die naast je komen zitten
bloesems die bloesemen nu mag het gebeuren
de vogels wat vrolijker horen fluiten
het gaat wel komen krullen letters
en ze flirten uitdagend met de horizon
 
          ©  Merel

Een doodgewone maandag

Woordjes die maandag in mijn hoofd schommelden … alleen ik was te ziek om ze te schrijven.   Gelukkig bleven ze schommelen tot vandaag.
En ja het gaat weer wat beter.  Dank je wel voor alle wensjes
 
 
een doodgewone maandag denk ik
het weekendje netjes ingepakt 
tot ik uitgeput in de zetel 
mijn werkdagen in de kast laat hangen 
woorden komen naast me liggen
we zien het echt niet zitten 
vinden geen zinnen om iets moois te schrijven
voelen ons koortsig en wankel op de been
we zouden alleen maar gebroken letters schrijven
en onze keel doet zeer dus laten we gewoon wat zwijgen
ik kijk ze aan met glazige ogen
ze voelen precies hetzelfde als ik
dus ja we zeggen even niets
ik leg ze behoedzaam onder mijn kussen
en maak ze wakker als het beter gaat
 
              © Merel