De verzen van de dichter

ze heeft de verzen van de dichter 
uitgeplozen

twijfelende vensters 
dicht geklapt in een verkilde kamer  

en toch
tussen verkleumde letters
is er nog een zinsverlangen
dat mijmerend van een dauwmorgen droomt

ze heeft zijn ziel in haar armen genomen
fluisterende woorden gefezeld
die vertellen hoe ze in de nacht
zijn schaduwmantel wel zal dragen
en  hoe donzig zacht de ochtend is

er ontwaakt iets in zijn blik
een hunkerende traan
en het weten dat iemand om hem geeft

            ©  Merel

Doorheen je rafelzinnen

doorheen je rafelzinnen
groeit het vruchtvlees van die ene vrouw

of je voelt hoe huiververzen
maangolven  wiegen
de adem van haar poëzie
dansend in de nacht het vuur aanwakkert 
en vingerletters
een naam kneden in je akkerbuik

er beweegt iets in je ik 
nu haar passiezaad
oogst minnend
liefdesbloemen voor je zielsvenster dicht

             ©  Merel

Witdicht

het witdicht van een vrouwendroom
voorbij de grenzen van de nacht
verstrengend
in de weerspiegeling van liefde

twee ster-ikken in het licht gemijmerd
zielsverbonden
als het ontmantelen van het zijn
gewikkeld in de stilte van hun zinnen 

         ©   Merel

Ik kom je tegen

ik kom je tegen in het woordeloos begrijpen
als groeiletters op een verlaten huid
gedicht tussen je lijnen van vergeten dromen

ik schep voor jou wat tederheid
gewikkeld in de ontmoeting die naar je hunkert
weerkaats je in mijn zielenkamer
en schrijf de eerste zinnen van een minverhaal

             ©  Merel

Hooglied

in het transparant kijkt ze je aan
doorwaadbaar in haar zinnen
bloemkruimels in je ziel gedicht

huid zoekt huid
fluistert ze in je schoot
als een lijf dicht lijf
en voelwortels
die verlangen vlechten in je buik

en als je wakker wordt vannacht
drink je van het vruchtwater van haar ik
ze slaat haar armen om je heen
druppelt stiltebloesems in het samenzijn

dit is het hooglied van je nacht
zo geborgen in de bedding van je maangodin

            ©  Merel

Ik dicht je

ik dicht je in de honger van mijn inspiratie
als de muze van de dichter 
het stil ontwaken van je schoot
en het bewegen van je buikgevoel

ik dicht je in mijn woorden
als de jij die naar me verlangt 
en de ik die haar zinnen voor je opent

        ©  Merel

Verkleumde letters

er liggen letters in de goot
verkleumd en wintermoe
trekken ze zich terug
nu zachte lagen beven
en geen poëzievruchten mijmeren

tot een vroege merel zingt
het duurt niet lang meer
dan dauwdruppelt het licht
een regenboog van warme woorden
en weven ze zinnen zachtaardig
als liefdevol bewegen in het verdergaan

           ©  Merel