LOA

Het heeft een  naam

de foute  schakel in  mijn  genen

dat mijn kunnen anders kleurt

geen ver weg horizon

mensen die ik alleen van  dicht heel dicht herken

het veel te vroeg niet meer kunnen werken

de boeken die ik zo graag lees blijven  in de kast

het zo veel niet meer kunnen

zo veel van mijn vrijheid dat ik mis

het heeft een naam

dat wat mijn oogzenuw banen kapot maakt

soms ween ik ben ik  opstandig

schreuw ik dat ik dit niet wil

maar diep in mij weet ik

dat ik het beste moet maken

van het kunnen dat ik nog kan

 

©    Merel

Advertenties

Wandel

Als je naar me wuift

het lijkt alsof ik je negeer

loop dan niet van me weg

kom dicht heel dicht bij mij

en wandel even met me mee

in de schaduw van mijn  kunnen

©. Merel

Het was mooi

Het was mooi wandelt naast me

hand in hand  koesteren we de warmte van het samenzijn

ver weg stapt  weer in de buik van de grote vogel

want ergens  kijkt een liefdesnestje verlangend naar hen uit

dat het gemoedelijk was lees je in  mijn woorden

even was er zelfs een onderwegje

dat gezellig met ons slenterde

langsheen de plekjes van haar stad

ze wist ons zelfs te verrassen

met  het  binnentuintje van dat witte huisje

dat je anders nooit zou zien

al dat mooie bewaar ik in mijn  boezem  kamertje

als sterke draadjes in het verdergaan

©  Merel

 

Letters

Ze zijn traag mijn letters

zoeken  moeizaam in hun kunnen

naar de juiste letters uit de letterdoos

soms moeten ze zich herpakken

vissen weer eens naar de verkeerde letter

maar opgeven zit niet in de genen

dan maar traag wandelt dapper met hen mee

want ze weten dat ik zo graag

woorden kneed in zinnen

mijn dicht gemijmer ook nu zo veel anders  is

 

©  Merel

hoe

Hoe mijn wereld plots heel anders kleurt

het  lichtpuntje op zich laat wachten

ik gekluisterd aan de telefoon

dat ene belgerinkel maar niet hoor

hoe boeken naar me staren

niet begrijpen waarom ik die zo veel lees

niet meer tussen hun zinnen slenter

hoe ik gisteren langs de wekelijkse marktkraampjes wandelde

mensen als een grijze massa me beangstigden

ik zag alleen maar schimmen en geen gezicht

hoe dichtbij als een wurggreep me beklemt

ik zou willen schreeuwen ga weg ik wil je niet

gelukkig is er nog het ver weg

dat me met mooie vergezichten blijft verwennen

hoe ik dankbaar ben voor al de vriendschap die ik krijg

zowel dichtbij als jullie hier ver weg

hoe ik ondanks alles erin blijf geloven

dat ene lichtpuntje gaat zeker van zich laten horen

 

©   Merel