Te lang

te lang gewoon maar letters netjes op een rij
worden ze nu verwarmd door het goed gevoel 
vrolijk en uitgelaten ver weg van het witte blad
kneden ze terrasjes op het marktplein
met stoelen die uitnodigend wuiven 
de laatste juni zondag die glundert van genoegen
en heel liefjes met de zomer flirt 
 
             ©  Merel

nog wat letters

er bewegen nog wat letters uit het grote letterbos
samen kunnen ze zo veel meer
ze maken het woord wat langer
rekken het tot ze zien wel wanneer
ze schrappen zomer en schrijven zomeren
met warme dagen en een zwoel windje
wie weet komt er wel een hittegolf
die met zweetparels zinnen laat puffen
en rokjes die vrolijk blote benen strelen
 
              © Merel

Letters

je hoort ze opgewonden praten
de letters aan de takken van het grote letterbos
plukrijp willen ze bij de eerste zijn
die als schakels van verlangen
nieuwe woorden vormen in het gras
kijk hoe ze vallen naar omlaag
op blote voeten heel dicht bij elkaar
hand in hand kneden ze het eerste woordje
het voelt zo goed deze juni dag
zo blij dat ze eindelijk ‘zomer’ schrijven mag
 
           © Merel

Er schommelen

er schommelen nog wat klanken in je oren
je stem kraakt en komt heel traag achter je aan gelopen
je kleren hebben binnenpretjes en draaien gemoedelijk wat rondjes
en zelfs al valt de regen nu met bakken uit de lucht 
er straalt vreugde uit je kijkers
en in het zeteltje van je rechter boezem kamertje
neuriet het festival een tweede leven
 
               © Merel

Ik zomer je

ik zomer je in deze kortste nacht
ook al knetteren er geen vonken
die als zwoele golven
het maanlicht in de vijver bevruchten
lijkt de hitte nog ver weg
ik lief je met tedere laagjes
zo zacht als een lief me liefje
zo teder en zo zacht
 
         ©  Merel

Moederen

je hebt er zo lang naar uitgekeken 
je spullen bijeen gepakt
en nu je tussen zoveel anderen
de lucht van het festival inademt
helemaal opgaat in de klanken die je hoort
en alles om je heen vergeet
’s nachts gemoedelijk in je tentje slaapt
en zelfs regen je niet kan storen
zegt een stemmetje heel diep in mij
hoe ik het je van harte gun
en toch knaagt er iets
alsof onrust in me borrelt
en vraag ik me af waarom loslaten
bij mijn zoon zo heel bijzonder
steeds weer een beetje moeilijk is
 
             ©  Merel

Vader

je zit daar in je kamertje
gelukkig noem je het ‘thuis’
in de zetel van je laatste levensloop
je krant op tafel
en jij die me probeert te vertellen
wat je juist gelezen hebt
alleen je woorden rollen soms moeilijk uit je mond
en je hapert al eens in wat je zeggen wil
ik probeer je woorden op te rapen
zo goed mogelijk te doorgronden
maar af en toe blijft er eentje liggen
te moe om zich zinsbeeldend nog eens uit te rekken

           ©  Merel