Nog even

nog even dan ben je thuis
met in je rugzak
de echo van festival klanken
straks luister ik naar je verhaal
en ook al waren wolken
veel te zwaar beladen
kozen ze het weekend uit
om met hun buien
kletsnat te dansen op de weide
ik ben er zeker van
dat het jou niet echt stoorde
 
          ©  Merel

Dat ene bloemetje

in de weemoed van je nacht
hoor ik het stil gefluister
van dat ene bloemetje
je weet wel wat ik bedoel
 
hoe hij het
met zo veel passie voor je plantte
het nu schittert
in al haar kleurenpracht
en jij op je weegschaal van gevoelens
een traan en een lach omhelst
en met gebroken vleugels
naar haar schoonheid kijkt
 
ik weet het van de wind
die het opving
daar ergens in het gemijmer
van de wolken
hoe hij van daarboven 
in de schommelstoel naast zijn huisje
nu liefdevol
voor je tuintje zorgt
met nu een straaltje zon
en dan weer een druppeltje regen
zodat dat ene plantje
voor altijd dicht bij je mag bloeien
 
        ©  Merel
 

 

Ik dacht

Na het lezen van deze woordjes bij Alda :
        En het wordt zomer ….. zonder jou …..     
       
 
 
ik dacht als ik nu eens
een sprookje voor je dicht
waarin je goede fee
je meeneemt naar een zomer
die je nu
alleen nog maar kan dromen
 
je verwarmt je aan zijn warme lach
ruikt de geur van liefde
blikt een blik
die jij en hij alleen verstaan
je glimlacht woorden op je lippen
die zachtmoedig
een tederheid uitstralen
 
ik zou het je zo graag geven
maar ik vind geen letters
en staar vertwijfeld
naar mijn blanco blad
 
          ©  Merel

Veld van zomerdromen

in het veld van zomerdromen
spint het licht
een straal vol van verlangen
 
ze fluistert
lieve woordjes
in het prille van de avond
 
hoe ze in al alle vroegte
weer wakker wordt
en haar mooiste glimlach aan je geeft
 
           © Merel

Uit mijn letterkorf

uit mijn letterkorf
sprokkel ik de mooiste bij elkaar
ik besprenkel ze
met de geur van lavendel
kneed ze tot zachte woordjes
misschien dat ze de pijn
wat verzachten
 
ik wacht nog even
tot een regenboog van daarboven
vertederend tot bij je komt
dan glijden zinnen
heel voorzichtig tot bij jou
en wat ik hoop
is dat je dan voor heel even
rustgevend tussen de regeltjes zweeft
 
             ©  Merel

Fluisterstil

fluisterstil kom ik tot jou
met in mijn voetstap
de sporen van wat troost
zo veel woorden
schommelen in mijn voelen
alleen ik weet niet
hoe ik het moet verwoorden
 
ik zou je willen zeggen
hoe herinneringen
het missen wat verzachten
maar ik weet
dat pijn nog veel te scherp
zijn messen slijpt
 
fluisterstil kom ik tot jou
met in mijn armen
wat klaproos bloemen
eens toen ik het moeilijk had
gaven ze me kracht in het verder gaan
misschien
ja wie weet misschien
kan het ook voor heel even
de tranen die je huilt bekoren
 
         ©  Merel

Vertel me

nog steeds met Alda in mijn gedachten
 
 
vertel me dat ik straks ontwaak
uit een boze droom 
 
dat je me liefdevol aankijkt
fluistert 
ik ben er nog 
voel je mijn warme adem
lees je in mijn blik hoe ik om je geef
mijn hand die de jouwe zoekt
een goedemorgen
huppelt vrolijk van mijn lippen naar de jouwe
 
vertel me dat het niet waar is
dat we samen aan de ontbijttafel zitten
jij die van je plannen vertelt
en ik die aandachtig naar je luister
 
je leest je krant
en ik
op stap met mijn fototoestel
wuif nog vlug een tot straks naar jou
 
vertel me waar ik je kan vinden
nu de zon ondergaat
en ik met mijn pijn ga slapen
nu het missen mijn kussen nat maakt
 
        ©   Merel
 

Voor Alda

ik zoek  sterke woordjes voor jou
gedompeld in wat troost
overgoten met dauwdruppels die kracht uitstralen
badend in mooie herinneringen
 
nu je man
een warm iemand
met fonkelende pretoogjes
zo onverwacht
niet meer wakker werd uit zijn slaap
 
ik wil je zinnen sussen 
het missen wiegen
op de schommelstoel
van al de jaren die je samen deelde
ik wil je tranen verwarmen
in de stroom van verder gaan
de mooiste ster voor je plukken
zodat de kilte van de nacht
wat minder aan je knaagt
 
alleen ik weet niet goed wat zeggen
nu zijn levenspad veel te vroeg
de afslag nam naar de overkant
 
vanavond kwamen velen afscheid nemen
en de zielblik van de maan 
vertelde me
hoe Paul vanop zijn regenboog
tussen de witte wolken watten huisjes
zag hoe velen om hem treurden
hoe hij je een schouderklopje gaf
en fluisterde je bent niet echt alleen
ik ben het licht daarboven dat altijd voor je fonkelt
 
                ©  Merel

Wakker worden

wakker worden
wiegt de nieuwe morgen in haar armen
gisteren nog dicht bij ver weg zoon
mijmert een glimlach in het ochtendlicht
 
naast haar huppelt
blij en vrolijk
nog vertederend nagenietend
dat het mooi was
kan je lezen in haar ogen
 
            ©  Merel