Het lijkt wel herfst

het lijkt wel herfst
denkt die ene merel
in haar voelen vlecht ze zomervlechten
te mooi om waar te zijn

of toch niet
fluistert iets mijmerend in haar ik
wat als … en ja waarom ook niet

ze stuurt een knipoog naar de middagzon
vliegt voorbij grijze wolkenspinsels
nog even dan baadt ze in een zee van licht

dan kuiert ze vol verlangen
langs de branding van haar muze
een warme golf staat haar op te wachten
met in zijn schoot woorden zo maar uit te kiezen

            ©  Merel

Ingetogen

 

ingetogen parelt een dauwdruppel
wuift naar het ochtendlicht
of ze speels wat kleuren wil verwarmen
tot in de diepste poriën van het zijn
zachtjes strelen
dat wat als een huivering
de gevoeligste snaar laat trillen in haar ik

ik dacht heel even dat ik droomde
zwevend
boven het magische van dat ene iets
prevelt ze in alle stilte

tot de verwondering me aanraakte
zachtaardig en heel teder
ik woordeloos de schoonheid niet wil storen
en me wikkel in een glimlach van gelukkig zijn

                  © Merel

Hoe het met je gaat

http://p-tersfotos.skynetblogs.be/archive/2011/08/05/dag-grote-broer.html#comments

 

hoe het met je gaat
er slenteren wat woordjes dicht bij jou
ze weten niet goed wat zeggen
de troost die ze in hun armen dragen
zou het een beetje kunnen helpen

het medeleven dat aan je venster klopt
de hartverwarmende zinnen
of ze mogen schommelen in je buikgevoel
je voorzichtig raken in het diepste van je ik

de tranen die niet weten waar naar toe
een dauwdruppel staat ze op te wachten
nog even en het zonlicht glimlacht ook voor jou
wil de parels die je huilt rijgen tot een krans van verder gaan

het missen dat naast je in de zetel zit
opent voor jou een schat aan herinneringen
je grote broer hij is niet meer
het doet zo’n pijn bijna niet te dragen
toch word je op een dag wakker met iets warms in je kamer
kijk je terug naar al het mooie dat je met hem mocht delen

                   © Merel

Weet je mama

weet je mama
ik voelde angst als nooit voorheen
hagelbollen die naar beneden donderden
maar ook vertrouwen, het weten ik ben niet echt alleen
ineengedoken met wat onbekenden
sterke handen en een zeil dat wat bescherming bracht

en weet je mama
ik huiverde, ik had het koud
vond mijn weg niet tussen afgerukte bomen
alsof het zo moest zijn
kwam daar ineens mijn judo maatje
hij bracht me veilig tot bij de mensen van Intro

en weet je nog mama
hoe ik je vertelde dat voor een keertje
het misschien zelfs beter was dat ik niet goed zag
ik pas later bij gesproken beelden
besefte hoe erg het wel was

mama ik ben zo blij dat jij er ook was
toen de stilte op dat ene plein aangrijpend van zich liet horen
het lied over hoe het was gezongen werd
kippenvel zei ik en ik wist dat jij het ook zo voelde
de witte rozen
woorden die we schreven tussen zo veel andere woorden
het samenzijn met zo velen
de tranen en het verwerken, de ingetogen blikken

mama ik ga het nu een plekje geven
vergeten, neen dat kan ik niet

            ©  Merel

Wat stille woorden

Vandaag – donderdag – om 18.15 wordt er 1 minuut stilte gehouden op het Kolonel Dusartplein te Hasselt ter nagedachtenis van de slachtoffers

 

wat stille woorden gedragen door de wind
een pluizenkind dat niet meer is
dwarrelend ver weg van hier
gestorven in het weerlicht van een donderdag

wat stille woorden zo kwetsbaar
huiverend naast de herinnering van die ene avond
zelfs bomen treuren in een beschaamd stilzwijgen
een zomerfestival weggeblazen voor de ogen van zo velen

wat stille woorden schuifelen voorbij
het onbegrijpelijke kraakt verdoofde blikken
toch is er ook een stille hoop
samen een zijn in de stilte na de storm

             ©  Merel 

Hartverwarmend

eventjes ook stilstaan bij de buurtbewoners
de solidariteit,  het helpen waar het kon
zovelen die werden opgevangen
een dank-je-wel hiervoor

ze zijn hartverwarmend
de woorden die je staan op te wachten
aan de dorpel vraagt medeleven of ze iets kan doen
misschien wil je wel even bellen naar je thuis

droge kleding loopt je achterna
wacht heel even, ik wil je wel verwarmen
schoenen niet te tellen rennen je tegemoet
ergens vinden ze wel de juiste streling voor je voeten

hete dranken glunderden
zo maar een vreemde stem, alle kleine beetjes helpen
de buurt wijst je wel de weg
naar zielenkamers waar de deur groot open staat

           ©  Merel

Je hebt je spullen ingepakt

je hebt je spullen ingepakt
al schokkend proberen uit te wringen
dat wat zo ontredderd naar je kijkt
de weide achter je gelaten
veilig aangekomen bij een vriend

of we je komen halen
ik wil niets liever
die korte rit wat duurt ze lang 

op de oprit staart de verbijstering voor zich uit
je staat daar kleddernat
emoties bibberen langs je benen

je zak is zwaar beladen
het lijkt alsof omgewaaide bomen achter je aanrennen
je niet weet hoe te ontsnappen
en hagelbollen die je bekogelden
in een wurggreep je beklemmen
als je je oren dichthoudt
wie weet misschien stopt het geschreeuw
verdwijnt  het krijsen van de sirenes

ik wil je opvangen
lieve woordjes fluisteren
maar mijn stem blijft steken
zo blij je terug te zien

          ©   Merel

Dan lijkt het

dan lijkt het even uit te klaren
doorheen het knagen van de kamer
komt een gerinkel binnen gewandeld

de spanning heeft de strijd verloren
tranen van opluchting geven me een schouderklopje
laat je maar even gaan – het mag

blij wuift opgewekt naar mij
toch loopt een onbehaaglijk gevoel in zijn schaduw

ik wil wel vreugde delen
maar neen, iets in mij zegt het lukt me niet
het weten dat ergens een stoel voor eeuwig zwijgt
dat raakt me tot in de diepste vezel van mijn ik

              ©  Merel

Die ene avond

die ene avond
het was een warme dag
tot regendruppels plots wat koelte brachten
wolken dreigden naar me keken
een onweer dacht ik

dan hoorde ik onheilspellende berichten
ik was niet meer alleen in de kamer
onrust stond me aan te gapen
aan het raam zag ik hoe angst zijn beurt afwachtte
het niet weten als een koele minnaar
een plaats zocht zo maar naast me in de zetel

ik wilde woorden horen
niet bang zijn, ik ben er nog
maar in de lucht grinnikten stoorzenders
en opgeluchte zinnen durfden niet dichterbij te komen

                 ©  Merel

Pukkelpop

         onze jongste zoon was op pukkelpop
       twee bange uren wachten
       dan eindelijk het verlossende telefoontje
       en plots vind ik niet de juiste woorden
       om te zeggen hoe het in me woelde

je denkt dit wordt een zomerdag
om luidruchtig in te kaderen
festival klanken in een weide
zo lang naar uitgekeken
het wordt zwoel
een donderdag niet stuk te krijgen

tot wolken een rampscenario verzinnen
mijn woorden plots geen woorden vinden
en ik stil zwijgend
de harde slagen van mijn moederhart probeer te sussen

                   © Merel