Een porseleinen poppetje

een porselein poppetje
zo broos van binnen

aarzelend
laat ze wat woorden zweven
diepe scheuren moeilijk te herstellen

je kuiert begrijpend in haar ziel
met zinnen verborgen in je achterhoofd
zo heel stilletjes losgelaten

een porseleinen poppetje
ze voelt hoe het vertrouwen groeit 

als het weer eens even pijn doet
komt ze voorzichtig uit je schaduw veld
legt kom geef het een plekje
heel zachtjes op je wonde

             © Merel

 

Daar in de tuinstoel

daar in de tuinstoel van de laatste zomerdagen
staat hij me op te wachten
ik zag het aankomen
eens zou het gebeuren

hoe voelt het vraagt hij
met een stem die ik ergens liever niet wil horen 
toch weet ik dat het niet anders kan
alleen dat ver weg kronkelt vervelend in mijn buik

het gaat wel fluister ik
nog even dan vliegt hij ver weg van mij
zo ver dat ik niet weet wanneer ik hem weer zie
er wandelen trotse vlagen naast me
ze knikken me bemoedigend toe
iets verder staat een ongeruste blik me op te wachten
wat als neen daar mag ik niet aan denken
hij komt er wel knipoogt het wolken blauw

loslaten schuift zijn stoel wat dichter bij
mijn hoofd mag even op zijn schouder rusten
het lukt je wel zegt hij met stille stem
zijn levenspad kijkt reikhalzend in het rond
en waar hij ook is zijn moeder blijft dicht bij hem

                          ©  Merel

Mijn laatste stappen

mijn laatste stappen wankelen
herfstdraden vlechten spinsels in mijn hoofd
ik moet gaan het is genoeg geweest
in de verte klinkt de stem van een oktober vrouw

laat me nog even minnen
roep ik haar toe
er zijn nog wat september nimfen
met lieve woordjes wil ik hen verleiden
ik fluister tedere beelden in hun oor
of ik in hun blikveld mag vrijen
ik heb nog wat warme zinnen en een blos op blauwe wangen

ze knikken ja
zien het wel zitten
vol verwachting kijken ze me aan

met vingers die begeren
dicht ik een nazomer op hun huid

              © Merel

Zeg even niets

zeg even niets
ik kijk gewoon naar jou

je thuiskomst in je ene oog
het is maar voor heel even

het duurt niet lang dan ga ik weer
huppelt vol verwachting in je ander oog

de stilte van het samen zijn
glimlacht warme toekomst woorden
in een  moederschoot

          © Merel

Een zoen

een zoen
ik zie je graag
een stil zwijgen
laat je vlug iets weten
nog even zwaaien
zul je voorzichtig zijn

wacht even
ik wil je geur nog even ruiken
je stem zeg nog eens iets
kijk even om een laatste keer

hij gaat komt vlug terug
maar wat als hij even later
nu nog niet aan denken
wiebelt stilletjes in haar schoot

         ©  Merel