Waakvlammetje

ik heb een waakvlammetje gevraagd
lichtgevend een zacht schijnsel aan hem te geven
wat kracht gewikkeld in een schouderklopje
 
zijn tak hangt wankel aan zijn levensboom 
heel teder verwarmen we zijn vele beetjes moe
en strelen zachtjes met al onze liefde zijn handen
 
                         ©  Merel

 

        

Een glimlach

een glimlach klopt aarzelend op je levensdraad
mag ik wat dicht bij je schommelen
en ja langzaam beweegt iets op je lippen
je stem is minder zwak
en met beetjes eet je kleine happen
 
wat stille hoop komt naast ons zitten
zou het kunnen dat ….
 
            © Merel

Voor mijn schoonvader

plots word je zo moe
en al die kleine beetjes moe
ze worden veel te groot
je verliest zo veel van je kunnen
wankel in je zijn broos je verwarde woorden
je stem is krakend moeilijk te verstaan
en alle sterke schakels van je zijn
lijken langzaam te verpulveren
 
ook al ben je oud
en weet ik dat een levensdraad
niet voor eeuwig strak gespannen blijft
het doet pijn om je zo zien
wetend dat je steeds meer
van jezelf zal verliezen
 
                 © Merel

Ijskristallen

er schaatsen ijskristallen in de nacht
gewikkeld in een jas van rijmletters
met woorden waarin geschreven staat
hoe adembenemend ze wel zijn
 
eens de dageraad ontwaakt
de zon haar vlechten openvouwt
zijn ze licht ontvankelijk
en schitteren ze hun mooiste zinnen
 
             © Merel

Voor Tine

ik heb wat zachte draadjes voor je geweven
ze verwarmd met een schouderklopje
als een troostend iets waarin je verdriet mag schuilen
ze zeggen niet echt veel
willen gewoon wat bij je zijn
je wiegen in het missen
en wat sterke woorden voor je fluisteren
 
           ©  Merel

 

 

Koude nacht

het wordt een koude nacht
letters beven ijskristallen
woorden wikkelen zich in lagen
proberen zich te verwarmen
 
zullen we wat zinnen schrijven 
vragen ze met fluisterende stem
wat denk je van wat kachelwarmte
het knetteren van de open haard
een dampend kopje chocolademelk
een bubbelbad geurend naar lavendel
de rolluiken naar beneden laten
en heel even de winter buiten sluiten
 
            ©  Merel

Mag ik

mag ik je winterzon zijn
een warme adem voor je ademen
je goedemorgen op je kussen morgenen
je wikkelen in een sjaal van welbehagen
je zoen zijn bij het ontwaken
en het kopje koffie aan je lippen 

 

           ©  Merel

Witte letters

er ontsnappen witte letters
uit de grote moeder wolken schoot
ze zijn speels en dromerig
schrijven met zachte woorden een sneeuwverhaal
en ook al voelen ze
dat niet iedereen met welkom blikken naar hen kijkt
ze zijn blij dat ze even mogen dwarrelen
schommelen in de speeltuin van hun vlokjes leven
 
             ©  Merel

Winteravond

buiten guurt de wind zijn zinnen
woorden vinden niet de juiste letters
ze zijn verstopt in warme jassen
en dromen van een vroege lente
 
binnen pruttelt gezelligheid
brandt een vuur van liefde warme vonken
in de zetel onder een dekentje van genegenheid
mag de winter best nog even duren
 
          © Merel

Nachtelijke herinnering

Een beetje gemijmerd tussen oudere gedichten. 

Af en toe gaat er hier een oudje komen nog nooit gepost …. eentje van in de tijd dat het verwerken van de visuele beperking van onze zoon nog zeer moeilijk was.

Vandaag eentje van februari 2009

 

met de nacht kwam de herinnering 
in zijn schoot
wat vochtige mistflarden
van verdorde beelden die verschrompelden
tot blikken bijeen geveegd
waarvan ze dacht ze voorgoed te begraven
in het herfstgraf van verleden tijd

ze dwaalde langs de winterbedding
met in haar kielzog
zwachtels om de ergste wonden te omhelzen

letsels die nog steeds
splinters in haar ziel zijn bliksemden
en koortsachtig vleugelden
over een rivier van bijna overstroomde tranen

ze zag hoe het maanlicht
een weerspiegeling vuurde op het wateroppervlak
en hoe schaduwen ooit gevierendeeld
haar grijnzend in de ogen keken

          ©  Merel