Ik draag

ik draag de lente in mijn woorden
ze slaapt nog een kleine winterslaap
heel even opent ze haar ogen
ik moet nog groeien fluistert  ze met stille stem
maak me wakker als boterbloemen
hoopvol met grassprieten dansen
streel dan voorzichtig mijn gemoed
zoen heel zachtjes mijn zinnen
dan baar ik voor jou mijn mooiste kleed
 
           © Merel

Kijk

kijk zeg ik en ik wijs
naar de stroom van mijn dicht
mijn woorden worden langzaam wakker
verstrengelen in een zee van stilte met de nieuwe dag
zie je het bruidskleed van het licht
fluisteren mijn zinnen
hoe ze als een vuurgloed de horizon bevrucht
en poëzie in al haar eenvoud
ontroerd tranen in haar ogen voelt
 
             ©  Merel

Ik glimlach

ik glimlach jou en mij
op de schommel van het goed gevoel
nog wat hoger nog wat hoger
misschien wel voorbij de horizon
tot we niet meer kunnen
dan stillen we ons ritme
met een zoen zo dartel op onze lippen
en lieven we onze blikken
zoals alleen jij en ik dat kunnen
 
            ©  Merel

Nog pril

het is nog pril
als bijna pas geboren
nu eens een blauwe lucht
en ja dat doet ons dromen
dan weer wat regenvlagen
je weet wel maartse  buien
maar toch
met kleine beetjes
laat ze in haar toekomst kijken
hier en daar een bloemetje
dat kleur lief het mooiste van zich geeft
een vroege vogel vraagt zich af
of hij het nog kan
en oefent alvast hoopvolle klanken
 
en ik
ik dicht het met kleine stapjes in mijn zinnen
daar mag het in alle stilte groeien
straks pluk ik de vruchten
en bloesem woorden in het rond
 
            © Merel