Meer dan zo maar

meer dan zo maar wat woorden schrijf ik voor jou
in je koffer van je bent er even niet
verstop ik zinnen die uitkijken naar
je weet wel
daar waar poëzie tussen regenbuien druppelde

tussen je zakdoek als je je zweet afveegt
parelt plots een zoen glimlachend op je wang
ik fluister lieve woordjes in haar oor
of ze dicht bij je wil zijn als het je even niet gaat

als het missen in je zielkamer bonkt
leg je hand dan onder je hoofdkussen
het ligt wat schuin net als het mijne
voel dan hoe verbonden zijn je handpalm streelt

          ©   Merel

thuiskomen

thuiskomen
is de ziel van het kind uit de kast halen
ze vol vertrouwen aan je geven

in de ogen van geborgen zijn
mijn thuiskomen weerspiegeld zien
in de weerspiegeling van jou thuiskomen
verstrengeld in het mijne

         ©  Merel

Een licht gehuiver

een licht gehuiver zo gelukkig
op het bankje bij de kerktoren
onder het gefluister van een zonnestraaltje
priemend tussen een zachte wolkenlaag

we keken naar de ganzen
in het weiland van hier zijn geen woorden voor

hoe we urenlang nog konden blijven
het benevelen van zinnen
als naakt geboren worden
zonder schroom in onze poriën zinderde

        ©  Merel

tussen het geroezemoes

tussen het geroezemoes van vreemde talen
sta je me op te wachten
de krop in mijn keel probeer ik in te slikken
maar mijn  gevoelens lopen over
zelfs mijn stem vindt heel even niet de juiste klanken

ik wil je in mijn armen nemen
maar ik weet
hoe je zelfs als kind geen knuffel knuffelde
ik houd me in en fluister dolgelukkig je naam

            ©  Merel

Dan

dan glundert plots een merel
haar ik mis je vleugels voelen wat minder zwaar

zo lang naar uitgekeken
klapwiekt vol verwachting in haar moedershart

          © Merel

 

 

       

Je weet nog wel

je weet nog wel die binnenpretjes
neen ik vertel het je lekker niet
hoe ze gisteren nog zwanger waren

in al hun eenvoud
heel stilletjes groeiden tot mooie vruchten

nu je ze mag plukken
wil ik graag de glimlach zijn
in het kloppend hart van je goed gevoel

       ©   Merel

Alpenkamp

Morgenvroeg (woensdag) vertrekt onze jongste op Alpenkamp , een vakantie voor blinden en slechtzienden …. en of hij er naar uitkijkt  …  zeker weten
Zoon lief … een hele fijne vakantie …. geniet er maar van, je verdient het

ik voel me zenuwachtig vertelde je me zondagavond
verbaasde blikken keken je aan
ik had het niet verwacht omdat je even voorheen nog zei
het Alpenkamp zijn de mooiste dagen van het jaar

maar ik vergeet soms hoe in je hoofdje
gevoelens niet steeds het juiste hokje vinden
opgestapeld
tussen zoveel andere vergeet-mij-nietjes
en nog te plukken boterbloempjes
dat wat voor ons zo vanzelfsprekend is
voor jou soms moeilijk echt te vatten

je bergschoenen zijn weer uit de kast gehaald
de koffer kijkt je uitdagend aan
komaan we gaan eraan beginnen
zo veel vrienden die je daar leerde kennen
begeleiders, slechtzienden en ook blinden
je hand zo vol vertrouwen op de schouder van je metgezel
de hoogste toppen staan je op te wachten

            ©   Merel