Woorden

er is iets met woorden
ik hoor ze schuifelen
kijk achterom
zie hoe ze klappertanden
aarzelen
niet goed weten of ze verder gaan
letters beven bleke wangen
in hun ogen lees ik bang
en het angstzweet
druppelt van hun hoofd
nu zinnen griezelen
in het avond donker
van die laatste oktober dag
 
         © Merel
Advertenties

Papa

bijna Allerheiligen
de eerste zonder jou
ik kom even  bij je langs
 
daar waar je nu voor altijd rust
mijmer ik terug
hoe jij en ik daar zoveel jaren stonden
je de laatste jaren mompelde
ja volgend jaar lig ik daar ook
hoe ik het al lachend weg fluisterde
zei je gaat nog jaren mee
maar diep in mij dat stemmetje
ja eens …. maar nu nog niet
 
nu sta ik hier bij jullie graf
je geliefde – mijn moeder
je hebt ze al die jaren zo vreselijk gemist
nu ben je dicht heel dicht bij haar
het doet pijn dat mag je weten
maar ergens vind ik troost
omdat de laatste maanden van je onderweg
je er heel stilletjes ergens wel naar verlangde
want ja voor jou was het genoeg geweest
 
               ©  Merel

Zon gefluister

het lukt me wel fluistert ze heel stilletjes
ik ben niet meer de zomerbruid
maar ook nu ik wat langer slaap
weet ik grijze wolken te verdrijven
en flirt ik lieflijk met nevelsluiers
want weet je er kleurt iets moois
dat ik zeker niet wil missen
de blaadjes aan de bomen
het langzaam naar beneden dwarrelen
het droom nu maar op de grond
zo kleurrijk in herfsttinten
ik glunder stralend van genot
en verwarm het in fluweel gemijmer
 
             © Merel

We oeveren ons

we oeveren ons aan de waterkant
luisteren naar het ritme van de stroom
ze kabbelt rustig verder
zoals het altijd is geweest
toch schuilt er weemoed in haar zinnen
waar ze nu is zal ze nooit meer zijn
ze riviert klotsend in haar onderweg
tot ze golft in die grote plas
wordt dit misschien haar thuis
 
           © Merel

Ze wandelt

ze wandelt met haar muze
hoort hem woorden fluisteren
bij iedere stap die ze zet
tussen de bladeren die gezellig kraken
neem me met je mee
in de zinnen die je schrijft
leest ze tussen de nerven
van het pas gevallen blad
ze wikkelt zich in een warm gevoel
straks als het donker wordt denkt ze 
dan herfst ik een dicht in het stille avonduur
 
             © Merel

Ver weg zoon

dat het went na al die jaren 
ver weg daar waar jij je toekomst bouwt
ja het zal wel zegt een stemmetje
maar af en toe zo nu en dan
komt het missen dicht bij mij 
een flard van moeilijk uit te leggen
en doet het weer een beetje pijn
 
          © Merel

Volle maan

dinsdagochtend bij het naar het werk rijden ….
 
je had niet meer de vuurgloed
van de late avonduren
alleen een zachte schijn
een witte tint tussen helder blauw
een stille groet
een knipoog in mijn onderweg
nog even zou je bij me blijven
en het leek alsof je zei
kijk nog maar even naar omhoog
want vanavond tussen sombere regenwolken
weet ik niet of ik tot bij je komen kan
 
                 ©  Merel
 
P.S. en dinsdagavond bij het naar huis rijden na een vergadering zag ik de maan in bijna vol ornaat … had dus toch de strijd met de wolken gewonnen (heb mijn woordjes toch maar niet aangepast)