Engeltjes

              Voor Pascale


engeltjes mogen blijkbaar niet op aarde leven
schemerde je tussen mijn zinnen

misschien dacht ik heeft ze een gebroken vleugel
ik heb er hier nog wel eentje liggen
wat als ik nu eens vlieg tot heel dicht bij haar

ik klapwiekte langs witte wolken watten huisjes
zag hoe een glimlach schitterde in het ochtenddauw
hoe op een schommel je zusje lieflijk mijmerde
met naast haar mijn grote kleine broer

er glinsterde een boodschap in haar schoot
of ik het aan jou wou geven
het lukt haar wel moest ik je vertellen
samen met mijn broertje is ze niet alleen

als ’s nachts sterrenkinderen fonkelen
wikkelen ze ons in een droomdekentje van ik waak wel over jou
als de morgen moeilijk in ons wakker wordt
wandelen ze beschermend met ons mee
 
             ©  Merel

Hoe troost je verdriet

hoe troost je verdriet
klonk het weemoedig zingen van een merel

ik nestelde me in haar pijn
ademde mijn adem in gebroken vleugels

vloog met haar naar een tak van geborgenheid
nog even fluisterde ik

dan twinkelt er voor ons een ster
een knipoog die wij alleen begrijpen

          ©  Merel

Er is iets

er is iets met het licht in de bundel van de nieuwe dag
ze draagt een boodschap in haar schoot
knipogend uitstralend naar mijn ziel

ik houd het nog even vast
minnekoos het in mijn armen
verwarm het met een kusje
geboren tussen parels van een zonnestraal

ik fluister lieve woordjes
streel zacht als een liefdesdicht
besprenkel ze met tederheid
gebotteld in dat ene kamertje

op de tonen van je naam
zweef ik huiverend tot bij jou
er is iets met vandaag lipzoen ik je lippen
en in je ogen lees ik een fonkelend verlangen

         ©   Merel

Hoe een streling

hoe een streling je lieflijk aait
zich nestelt in het zeteltje van je zielskamer
luistert naar minnespinnen van je kloppend hart

hoe een streling tintelt in je buik
een schommelend heen en weer bewegen
alsof alles om je heen heel even niet bestaat

           ©     Merel

Ze stuurt een knipoog

ze stuurt een knipoog naar de zomer
maakt een afspraak met wat zonnestralen
flirt met het hogedrukgebied
daagt een hittegolf uit

komaan zegt ze
begrijp je het dan niet
ik wil zo graag een zomers jurkje
blote benen die naar warmte hunkeren
een avond buiten zit terrasje

als ik nu vandaag dat ene witte rokje draag
wie weet bloost de lucht dan plots in juni blauw

               ©  Merel

wat als

wat als ik je naam knuffel in mijn linker boezem
heel stilletjes wieg tussen het gefluister van ik mis je zo

de tranen van het ochtenddauw besprenkel met het zonlicht
uitbundig wuif naar je witte wolken watten huisje

misschien ja heel misschien
vleugel je een dag zus in de leegte van mijn kamertje

             ©  Merel

In de voetstap

in de voetstap van vandaag
tussen de gekreukte scherven van het jurkje
in de modderpoel van nooit vergeten
ontmoette ik het kind

ze friemelde aan de wand van haar gekwetste kamer
trok een splinter uit het schaduw raam
zag een flard van een opening
en wees hoopvol naar de blauwe lucht

           ©  Merel

Hij

hij leek wel jou

ik bleef even staan
wist het wel
het kon jij niet zijn

ergens diep in mij
hoorde ik je stem
en wat je zei ontroerde mij

            ©  Merel

Weer regent het

weer regent het een treurwilg
alsof de lente samen met je stierf

mijn doorweekte letters beven
zo kwetsbaar in het verder gaan

toch is er eentje dat verkleumd wat warmte zoekt
in het onuitwisbare van je herinnering

                  ©  Merel

Dag Marc

vandaag schrijf ik voor jou wat woordjes
of je het zult lezen ik weet het niet
maar ergens heel diep in mij
is er iets dat me zegt je voelt het wel

hoe het nu met je gaat vraag ik me af
het is vandaag een maandag de 11de
toen was het een vrijdag ook de 11de
en ik
ik mis je met iedere vezel van mijn ik

heb je daar ergens een rustig plekje gevonden
eentje waar je van in de verte liefhebbend naar ons kijkt
zit je op je witte wolken watten huisje
of ben je ergens aan de overkant
kun je het daar een beetje vinden
voel je je nu niet meer zo moe

weet je er is zo veel dat ik je wil vertellen
ik kan het nu niet meer met je delen
onze papa waar ik me zo zorgen over maak
zou je het weten vraag ik me af
hoe tien dagen nadat jij je ogen sloot
ook zijn vriendin haar laatste adem ademde
maak je maar niet ongerust
ik waak wel over hem

zo zonder jou is niets nog wat het was
soms verwarm ik me aan de glimlach van je herinnering
dan snijdt de pijn weer heel diep in mij
de tranen die ik traan om jou
ze zeggen dat het helpt in het verder gaan
maar het voelt zo leeg in mij zo vreselijk leeg
nu mijn broertje waar ik als grote zus zo naar verlangde
nu jij Marc voor altijd ergens anders zweeft

Je zus