Ze is

ze is het streelzoentje in de vroege ochtend
de huiver van een lichte aanraking
dat ene woord speciaal voor jou beneveld

ze is de vrucht van het omarmen
het dichtbij zijn in de stilte
het koesteren van een hand in hand gedicht

ze is lief
ze is speels
ze is zo vol van warmte

ze is tederheid

     © Merel

Advertenties

Vertel me

vertel me van dat bankje fluisterde ik
misschien weet ik het niet meer

je zoende mijn ogen dicht
droeg me in je armen
tot daar waar
het daglicht glinsterde met het samenzijn

het werd stil
zo stil in ons

we golfden stroom verwarmend
in het samensmelten van onze ziel 

       ©  Merel

Een zondagochtend

een zondagochtend lang uitgerekt
wat getokkel op het slaapkamerraam
het licht dat niet echt wil
ik draai me nog even om
vandaag wat doe ik met vandaag

poëzie woorden in de nacht gewoeld
kleden in alle stilte zinnen aan

ik dool langsheen tranen
voel nog steeds de pijn die in hen snijdt
die ene rugzak die me in mijn ogen kijkt
begrijpt hoe ook ik soms zwaar beladen
al eens struikel niet weet hoe het verder moet
tot een schouderklopje het even van me overneemt

een stil gefluister wandelt naast me
ik zal je wel helpen dragen
leg je hand maar op mijn buikgevoel
je hoofd mag rusten op mijn kloppend hart
met mijn vingers raak ik je lippen aan
ik streel ze lieflijk tot een glimlach ze verwarmt

nog even het lukt het je wel
weet je nog dat ene bankje
het wacht op ons

       © Merel

Of ik

of ik in je binnenzak mag schuilen
als in een veilig onderkomen

ver weg van de gruwel van de nacht
die monsters baarde

ik dacht ze schreeuwend uit te spuwen
te vertrappelen

maar het meisje in de kast beeft nog steeds
vlijmscherpe scheuten die nooit verdwijnen

           ©  Merel

Een zoentje

een zoentje pril geboren
uit een warme moeder zoentjes schoot
kijkt verwonderd om zich heen

vraagt zich af hoe moet het nu
ik wil zo graag een zoentje geven
een beetje speels en ook wel lief
dromerig en als het mag van zo heel dichtbij
aan wie zal ik mijn eerste zoentje geven

ze mijmert fonkelende blikken
volgt de weg van haar gevoel
ontmoet een nestje met een verrukkelijk zoentje
een kloppend hartje dat op haar wacht

ze legt haar hoofdje op het hartje
ja het spreekt dezelfde taal

een beetje blozend hoe zal het zijn
zoent het ene zoentje het andere zoentje

twee hartjes zo vol van liefde
tederheid en ook geborgenheid
verstrengelen dicht zo heel dicht
luisteren ingetogen naar het kleine wonder
het intens kloppen van één zoentjeshart

            ©  Merel

Je been

je been
wat is er met je been

het ligt daar op het koele laken
een prikkeling als een vleugelslag geprikkeld
schudt zijn hoofd
vraagt zich verwonderd af
waarom het je niet meer raakt

voor je deur knipoogt een rolstoel
komaan laat je niet gaan
ik breng je wel voorbij je kamer

          ©   Merel

Nu je nog slaapt

nu je nog slaapt
heb ik het ochtendlicht gevlochten
in het indigo van zachte tinten

het deeg van de prille dag
kneed ik met wat warmte van mijn adem

als je straks wakker wordt
vertelt het gefluister van je muze je wel
hoe ik je weerkaatst in de ziel van ons samenzijn

            © Merel