In deze donkere december nacht

in deze donkere december nacht
gewikkeld in zinnen
die nevelwoorden schemeren
omdat mensen de boodschap niet begrijpen

is er het lichtkind dat geduldig wacht
weet dat eens het levenslicht zal schijnen
ze staart met grote ogen naar omhoog
nog even en de fonkeldans begint

dan twinkelen sterren als nooit voorheen
is er eentje die kracht vurig schittert
een maangloed die wat toekomst schrijft

ze vraagt de dagen van het nieuwe jaar
zachtaardig je levensweg te bewandelen
kleurt alvast een lucht in het hemelsblauw
en schenkt je een knipoog vanuit haar ziel

                     ©  Merel

Advertenties

Ik zoek wat woorden

ik zoek wat woorden
gewikkeld in een laagje troost
wat sterke draden
die schouderkloppend 
je hartverwarmend raken

ik wil je ziel omhelzen
je vertellen hoe een koude winter
ooit ontwaakt
dauwdruppels lentebloesems minnen
en de herinnering teder naar je kijkt

alleen de juiste woorden
zijn niet goed genoeg
ze blijven steken ergens halverwege

en in de stilte van mijn zinnen
groeit een knuffel 
misschien wel het mooiste dat ik je kan geven

              ©  Merel

Lichtkind

ze is geboren uit een zonnestraal
die langgerekt de nieuwe dag begroet
vertederend een dauwdruppel mint
als een wonderlijk iets
openbloeit tot kristalglans

ze houdt niet van het somber grijs
weeft dromen in het helderblauw
en in een nacht van twinkelende parels
vliegt ze klapwiekend naar het stergefonkel
met gouden vleugels danst ze met het zijn
en in een geel veld van verlangen
mag ze slapen naast het schijnsel van de maan

sprakeloos ontwaakt ze in het ochtendlicht
hoe de horizon warmhartig kleurt
haar koestert in een krans van welbehagen
hoe ze mijmerend slaapwel zegt aan de laatste gloed
verlangend uitkijkt naar een nieuwe morgen
en een waakvlammetje haar zielenhuis liefkoost

ze is gewoon
niet echt bijzonder
zo gevoelig in haar zinnen
het lichtkind dat met woorden speelt

            © Merel

Het lijkt wel magisch

het lijkt wel magisch
alsof  van op een wolk 
een klein meisje naar me wuift
en het wit van onschuld
de aarde teder streelt

je bent het sterrenkind 
dat fonkelend naar beneden kijkt 
geen vrouw mocht zijn 
alleen maar spelen in het hemelsblauw 

het lukt je wel
schouderklopt een meeuw naar mij
alleen zo af en toe
schud je wat heimwee naar omlaag 
en schrijf ik in de sneeuw je naam

                ©  Merel

Hoe je in de vrieskoude

hoe je in de vrieskoude

een vrouwendroom ontmoet

 

je even huivert

nu haar adem  naar je hunkert

en aan  haar lippen

rijmletters ontdooien

als woorddichten die je sneeuw verwarmen

 

hoe ze fluisterend  je winterjas aanraakt

en het lijkt alsof haar vingers

vuurkorven vlammen op je huid

 

ze neemt je in haar armen

kleedt al je lagen uit

en de zinnen die ze naar je lacht

gloeien als liefdesvonken in je schoot

               ©  Merel

Ze legt haar huidwoorden

ze legt haar huidwoorden
in de armen van de nacht
als het zoeken naar een nieuwe adem
nu haar zinnen vermoeid de avond toedekken

en jij bladert in je ziel
raakt in gedachten haar liefkozingen aan
als het uitkijken naar morgen
dan plukt ze nieuwe minnebloemen
en dicht ze in je schoot

         ©  Merel