Sprookjespad

Met dank aan Mickey’s vertelblog

 

daar voorbij het bruggetje 

begint in haar verbeelding het sprookjespad 

het is niet zo maar een bos 

met wat geluk ontmoet ze straks een kaboutertje

zie daar danst een vlinder 

eens even heel goed kijken 

misschien zit er wel een elfje op zijn rug 

nu heel even stil zijn

hoor je hoe de boterbloemetjes fluisteren 

straks komt de prins langs op zijn witte paard 

daar voorbij de bocht

droomt de prinses van haar eerste zoen 

een boom tikt lieflijk op haar schouder 

ga maar slapen onder mijn bladerendak 

om middernacht maak ik je wakker 

dan slentert de maangodin gemoedelijk in het rond 

straalt ze in al haar glorie haar zachtste licht

ze zwaait betoverend met haar stokje 

en jij trouwt dan met je prins

 

                ©     Merel

                     

Bij een foto van Gerda

Bij haar bijzonder mooie foto ‘heimwee’ postte Gerda twee gedichten over heimwee en ze vroeg of er nog iemand woorden wist te verzinnen 

 

alsof een oerkreet uit haar ontsnapt 

een schreeuw die van haar lippen rolt 

en je vraagt je af wat in haar beweegt 

is het heimwee dat aan haar knaagt

een vlaag van verdriet dat haar overvalt 

krijst ze gebroken woorden ‘ik kan niet meer’

of zingt ze vol passie de weemoed uit haar ziel

het vuur van gevoelens knettert vonken 

alsof een oerkreet uit haar ontsnapt

 

                 ©   Merel

 

Wat schrijf je

wat schrijf je vandaag vraagt het blanco blad
en een zonnestraal begint hoopvol aan de nieuwe dag
bloemen kleuren vrolijk hun mooiste tinten
op de tak van kijk eens wat ik durf
waagt een vogel pas uit het nest zijn eerste sprong
de geur van gras wandelt je tegemoet
en even verder stopt een auto voor een eend
op het bankje van de liefde verstrengelen handen
en een kleuter loopt huppelend tussen waterstralen
nog even en de avond schenkt zijn warme gloed
knipoogt even en denkt ik weet wat je gaat schrijven
 
                ©  Merel

Klaproos

je had het nog niet verwacht

dezelfde straat als gisteren

een doodgewone lentedag 

tot plots een gedicht naast je wandelt 

met rode letters die het weerzien blozen 

zoals klaprooszoenen in de berm

en de schommel in je ziel 

die fluistert zo blij je weer te zien

 

        ©   Merel

Soms

soms zijn er zinnen
nooit geschreven
ze blozen warmte
blijven ergens halverwege dwarrelen 
in de mijmerschoot van het gevoel 
het intens beminnen van jij en ik 
en een zucht zo vol van liefde 
 
          ©  Merel

Aan de oever

aan de oever van de vroege ochtend
ontwaakt een bankje langzaam uit haar droom
het is nog rustig
ze kijkt verwonderd om zich heen
ziet hoe mijmerdraden woorden spinnen
luistert naar het gefluister van de eerste zinnen
ze vraagt of ze even bij haar komen zitten
misschien komt straks de vrouw
en dicht ze het gemijmer
in de schoot van wie weet ooit doe ik er iets mee
 
                   ©  Merel

Voor Joke

Reacties van Joke op mijn ‘Broer’ woordjes

 

Alsof je dit ook voor mij geschreven hebt, 26 mei 5 jaar en mijn moeder 18 mei 8 jaar. Heel mooi Merel.

Gepost door: Joke  | 10-05-16

 

Denk aan jou en je familie en vanavond kijk ik eens naar de wolkjes. Sterkte.

Gepost door: Joke | 11-05-16

 
 
ik weet nog hoe je zei
vanavond kijk ik eens naar de wolkjes
en hoe je even later een merel
in het tuintje van vergeet me nietjes liet dromen
het wist me te verwarmen
 
vandaag wil ik heel graag
samen met jou naar die wolkjes kijken
met je mijmeren hoe zij die niet meer zijn
wie weet misschien wel gezellig keuvelen 
in die witte wolken watten huisjes 
 
als het missen huiverend naast je wandelt
kom ik met een boeketje herinneringen tot bij jou
zodat ook jij je kan verwarmen
en als je vannacht niet kunt slapen
kijk dan even naar omhoog
er is een ster die knipogend naar je kijkt
als een beschermend lichtje dicht bij je is
 
             ©   Merel