Of ik

of ik het zie zitten vraag je
samen met je dansen op een strak gespannen koord
ik moet niet bang zijn
je houdt me stevig in je armen

je neuriet lieflijke klanken
we bewegen op het ritme van gelukkig zijn
ik kijk je vol vertrouwen aan
fluister heel stilletjes met jou wil ik verder gaan

             © Merel

Advertenties

Langsheen neveldraden

langsheen neveldraden
spint de herfst zich verleidelijk in mijn bundel
met ergens tussen mijmerende zinnen
de gouden randen van een laat september zomertje

er kraken bladeren in het ochtendlicht
hoe ze in het ontwaken naar beneden dwarrelen
met in hun schoot de geur van vers gerijpte vruchten
en het weten dat seizoenen nooit echt sterven

                ©  Merel

Wat zand

er hangt nog wat zand in je haar zei ik
en ik wandelde met mijn vingers
langsheen de warmte van ons strandverhaal

hoe we hand in hand langs de branding kabbelden
rustgevend bewogen in de zinnen van de stroom
de lokroep van de zee onze sporen achterliet
in de glimlach van de maanweerspiegeling

          © Merel

Ik voel de adem

ik voel de adem van de herfst op een verlaten strand
hoe een najaarszomertje mijn zandkasteel verwarmt
in het duinbed net voorbij de branding

ik heb mijn zinnen even aan de kant gelegd
wil liever woordeloos mezelf ontmoeten
in de zeespiegel van het golf gemijmer

een briesje speelt lieflijk met mijn haren
de laatste mistbank neemt de benen
en ik voetstap me in de rust die me overvalt

             ©  Merel

Er is iets

er is iets dat op me wacht
zo lang naar uitgekeken
ik mijmer het in mijn verlangen
leg het op de schommel van mijn glimlach

ik eb en vloed het in mijn honger
meeuw het naar de knipoog van de horizon
ik korrel het in de stroming van de nacht
open het vol verwachting in het ontwaken van de zondag

              ©   Merel

Hoe de regen

hoe de regen
letters naar beneden druppelt

ik naar buiten ga
ze opvang in mijn verwonderd kijken

ik neem ze mee naar mijn kamertje
wikkel ze tussen de blikken van een mijmerend blad

zo blij dat ze mogen zijn
baren ze een nieuw gedicht

         ©  Merel

Hoe je

hoe je langzaam ontwaakt
met vertederende blikken naar me kijkt

je streel zachte adem die langs mijn lichaam glijdt
je vingers die een liefdessymfonie componeren

in crescendo creëren we de mooiste noten
op de toonladder van ons buikgevoel

              ©  Merel