Er schuifelt

er schuifelt weemoed in haar voetstap
langzaam begint ze aan de laatste uren van december
nog even dan hangt ze haar jas aan de kapstok
zo veel gedragen en het weefsel wil niet meer
wat blijft is enkel nog herinnering
 
het nieuwe staart mijmerend voor zich uit
ze zoekt alvast haar mooiste kleed
maagdelijk wit met een rijmdraad van verlangen
ze bloost hoopvolle wangen en doet een stille wens
wat als iedereen nu eens een zaadje vrede zou planten
 
              ©   Merel
Advertenties

wit

witte mijmerdraad
boodschapt het was koud vannacht
stille winterprik

       ©  Merel

Deze nacht

Voor iedereen fijne feesten.  Nu onze ver weg zoon voor even bij ons is wordt het hier misschien eventjes wat stiller …. ik zie wel

 

in deze nacht zo heel bijzonder
kom ik de stilte tegen
ze fluistert met aarzelende stem
waarom vrede de wereld niet omarmt
ze kijkt wanhopig om zich heen
weet niet hoe het verder moet
ik geef haar een schouderklopje
leg wat warmte in haar schoot
bundel voor haar een straal van licht
strooi wat tederheid in het rond
een vleugje gezelligheid en wat goed gevoel
wat medeleven en zo nu en dan een lief gebaar
als het iedere dag een beetje kerstmis zou kunnen zijn
misschien ja wie weet misschien wat dan ….
 
                    ©  Merel

Papa

het voelt een beetje dubbel vandaag
ik schuifel op de schommel
van weemoed en het goed gevoel
vandaag een jaar geleden begon je aan je laatste reis 
en ja dat ik je mis dat moet ik je niet vertellen
maar weet je papa vandaag komt onze ver weg zoon
voor heel even weer in ons huisje wonen
daarom papa zet ik mijn weemoed in een vaasje
ik wieg het zachtjes naast je foto op de kast
en in dat plekje diep ik mij verwarm ik het blij gevoel
want ik weet dat je zou zeggen je moet ervan genieten
ik stuur een knipoog naar waar je ook bent
we zien je graag dat wou ik je nog zeggen
 
                 ©  Merel

Ik pluk

ik pluk vergeet mij nietjes
uit de tuin van nooit vergeten
laat ze drogen
tussen de zinnen van een papa dicht
 
dat je toen viel
en alles anders werd
het lijkt alsof het pas gisteren was
 
            ©  Merel

Nu het buiten

nu het buiten vroeg donkert
en grijze flarden de dag kleuren
regenboog ik je in een bundel licht
een schakering van zo vele tinten
zodat je je wat kunt verwarmen
gezelligheid ook bij jou 
in een liefdevolle zetel naast je zit
en hoopvol fluistert blijf er in geloven
 
             ©   Merel

Twijfels

december twijfelt nog
staat voor de kast van winterspullen
wat doet ze met de dagen die nog komen
strooit ze rijmletters in het rond
zodat woorden schaatsen op bevroren zinnen
laat ze witte mijmeringen dwarrelen
als zachte vlokjes die de aarde minnen
wikkelt ze zich in een warme sjaal
en een mantel die de koude weert
ze staart vertwijfeld om zich heen 
misschien wacht ze wel op de voetstap van januari
 
              ©  Merel