Wintertijd

En weer draaien we de tijd terug

De avond donkert zo veel vroeger

Een warme jas is ongeduldig

Veel te lang kwam hij niet meer buiten

Het kerkhof kleurt als een schilderij

Waar bloemen in al hun schoonheid mijmeren

Het voelt goed hier even rond te dwalen

Dag zeggen aan zij die zo dierbaar zijn

Maar het mooiste plekje om hen te herinneren

Is dat ene kamertje in het diepste van mijn ik

Micheline

Voor m

Plots tikt het afscheid op je schouder

Haast je

Zijn leven bengelt aan een heel zwak draadje

Daar tussen de witte lakens Staat zijn laatste adem je op te wachten

Je hebt nog even fluistert hij met hese stem

En handen verstrengelen in een gloed van warme liefde

Nu kruipt een leegte diep in jou

En het missen traant een stille traan

Tot het licht je zachtjes streelt

En de herinneringen om wie hij was

Een glimlach op je lippen kneedt

Micheline

Ik lief je

11 oktober onze huwelijksdag

Ik lief je

Fluister ik stilletjes in je oor

Je lieft me

Streelt zachtjes mijn huid

Hoe we na al die jaren

Steeds meer lieven

Schommelt als een symfonie van liefde

Zo teder op onze lippen

Micheline