Tijd

Hoe woordjes groeien tijdens een zondag wandeling

 

ik wandelde met een flinke stap

verzamelde zuurstof voor de nieuwe dag

tot ik plots mijn tijd ontmoette

aan een kruispunt van mijn onderweg

waarom ben je zo gehaast vroeg ze

we hebben tijd genoeg

en ze vertelde me hoe ze steeds naast me liep

kom zei ze laten we even rusten

samen op een bankje van niets moet

mijmerden we hoe mooi de tijd wel kan zijn

als je oog hebt voor al het mooie rondom jou

tot ze plots naar me zwaaide

dag zei en onzichtbaar werd

maar ik voelde haar dicht bij mij

als een kostbaar iets om te koesteren

en wandelde gemoedelijk verder

in een tijdstip van mijn leven

©  Merel

Advertenties

Woordjes voor onze jongste

loslaten het blijft zo moeilijk

trots dat je de stap gaat zetten

en ook wel bezorgd van gaat het wel lukken

jij onze jongste zoon – een beetje ons zorgenkind –

met je ogen die in de schaduw leven

en de duidelijkheid die je zo nodig hebt

in een wereld die jij niet altijd begrijpt

morgen krijg je de sleutel van je appartementje

en dan nog even en je woont niet meer bij ons

kon ik het nog maar even rekken fluistert mijn moederhart

maar ik weet dat we je moeten laten gaan

zodat je nu wij je nog kunnen helpen

samen bouwen aan de afslag die je nu bewandelt

weet dat we in jou geloven

en val je toch eens

dan zijn wij er om je op te rapen

zoon lief ik wist dat het er zat aan te komen

maar kun je begrijpen

dat ik het er een beetje moeilijk mee heb

 

ik zou je nog zo veel willen zeggen

maar ik zit hier voor me uit te staren

en vind ineens geen woorden meer

alleen dit nog ik zie je zo ontzettend graag

en daarom laat ik je los

met al mijn liefde die ik voor je voel

je mama

©  Merel

 

Er golft

er golft een zin in de rivier

ik verlang zo naar de zee

wat als ik me laat drijven

meevoeren met de stroom

dan kabbel ik langzaam richting grote plas

stap ik uit aan de branding van het water

kuier ik mijmerend langs het strand

sprokkel nieuwe letters in het zand

en laat mijn woorden warmpjes groeien

in het weten hier voel ik me thuis

© Merel

Plussers in Spanje

Onze jongste …. vanavond een lange busrit richting thuis

 

hoe het met je gaat vraag ik me af

je laatste uren in het voor jou heel even vakantieland

dat het goed was zag ik op de beelden

die men postte in die ene plussers groep

ook al was de regen soms een spelbreker

met zo een vrolijke bende komt alles goed

vanavond stap je in de bus

en na een nacht van weinig slapen

staan we je morgenvroeg op te wachten

en thuis gekomen ik weet het heel zeker

wapperen je verhalen uitgelaten aan de wasdraad

 

©    Merel

 

Dichtbundel

of ze het zag zitten

vroeg ik aan mijn dichtbundel

en ze wist het niet echt

ze had schrik dat zinnen

hun betekenis zouden verliezen

omdat woorden ergens bleven hangen

of letters verloren gingen in hun onderweg

ik heb mijn dichtbundel in het oor gefluisterd

dat ze niet bang moest zijn

ik zal de mooiste weg uitzoeken

zodat ze veilig en wel

in een nieuwe wereld mag mijmeren

©  Merel