Het geeft niet

het geeft niet dat je de lente
niet stiekem in je handbagage stopte

ik smelt weg bij het timbre van je stem
voel het bloed in mij wat sneller stromen

nu je hier bent zitten vonken naast me in de zetel
je bent het kacheltje waar ik me aan verwarm

                ©  Merel

Ik heb

ik heb mijn stil gefluister in je kamertje gelegd
ze kijkt me vol verwachting aan
glundert hunkerende blikken

met een moederlijk gemijmer schud ik je hoofdkussen op
ik zet het raam alvast op een kier
morgen knuffel ik een welkom thuis

           ©  Merel

Dan

dan mocht je je verwarmen in het wolkje van geborgen zijn
ik wachtte wel ergens in de ogen van een regenboog
huilde stille tranen die jij niet zag

ja als ik vleugels had …..

               ©  Merel  

Als ik

als ik vleugels had
nam ik je mee op het ritme van heel even
mocht je zijn zijn liefste windekind

als ik vleugels had
vloog ik met jou naar zijn witte wolken watten huisje
hij glunderde en knuffelde je liefjes in zijn armen

                  ©  Merel

Je zou zo graag

je zou zo graag de regen in de ogen kijken
lente blikken fonkelen
fluisteren heb je je niet van dag vergist

maar de buien koppig in hun zijn
strooien druppels in het rond
begrijpen niet hoe het verlangen blote benen droomt

                     ©   Merel

Ik heb

ik heb de wortels van je emotieboom besprenkeld
met het sap van lavendelzinnen
de stam met warme knuffels omarmd
gekraakte takken zachtjes gestreeld met vingerdromen

ik heb heel stilletjes gefluisterd
hoe in het bladgroen van een nieuwe lente
de dageraad vol verwachting naar de horizon kijkt
als een knipperlichtje dat zomervruchten voor je bloost

                   ©  Merel

Een jaar later

Als herinnering aan de 28 slachtoffers van de busramp in Sierre

ik zag kinderen we gaan naar huis glunderen
hoe ze hun glimlach verloren
achterlieten in de sneeuwpret van het was zo mooi

ik zag tranen van ik mis je zo
hoe het verdriet hen kraakte
nu stemmen voor altijd zwijgen

ik zag een traan een glimlach oprapen
hoe ze met een warm hart naar de herinnering keek
het hoopvol deelde met de andere tranen

                ©  Merel

Ze kijkt

ze kijkt verwonderd om zich heen
hoe ze samen met andere vlokjes naar beneden dwarrelt
een sneeuwkleed weeft voor sprietjes in het groen
dit is niet wat ze had verwacht

ze dacht dat ze nog mocht dromen
verstoppertje spelen in de grote wolkenbuik
gezellig binnen blijven genietend van het zachte dons
in al haar eenvoud een winterprik mijmeren ergens in december

                         © Merel