Het geeft niet

het geeft niet dat je de lente
niet stiekem in je handbagage stopte

ik smelt weg bij het timbre van je stem
voel het bloed in mij wat sneller stromen

nu je hier bent zitten vonken naast me in de zetel
je bent het kacheltje waar ik me aan verwarm

                ©  Merel

Ik heb

ik heb mijn stil gefluister in je kamertje gelegd
ze kijkt me vol verwachting aan
glundert hunkerende blikken

met een moederlijk gemijmer schud ik je hoofdkussen op
ik zet het raam alvast op een kier
morgen knuffel ik een welkom thuis

           ©  Merel

Dan

dan mocht je je verwarmen in het wolkje van geborgen zijn
ik wachtte wel ergens in de ogen van een regenboog
huilde stille tranen die jij niet zag

ja als ik vleugels had …..

               ©  Merel  

Als ik

als ik vleugels had
nam ik je mee op het ritme van heel even
mocht je zijn zijn liefste windekind

als ik vleugels had
vloog ik met jou naar zijn witte wolken watten huisje
hij glunderde en knuffelde je liefjes in zijn armen

                  ©  Merel

Je zou zo graag

je zou zo graag de regen in de ogen kijken
lente blikken fonkelen
fluisteren heb je je niet van dag vergist

maar de buien koppig in hun zijn
strooien druppels in het rond
begrijpen niet hoe het verlangen blote benen droomt

                     ©   Merel