Het lijkt alsof

http://fotodominic.skynetblogs.be/archive/2011/10/28/schapenweide.html#comments

het lijkt alsof ik in een sprookje binnenstap
eentje met een aarzelend begin
een vleugje weemoed
dansend met een knipoog zo wondermooi

wat warme woordjes in een winterjas
een dikke sjaal van welbehagen
wat zinsverlangen dat hunkerend naar me kijkt
een einde dat ik met open steken breien mag

een schaapherder in dat ene hutje
een meisje op wandel naar het goed gevoel
in het nooit verwacht elkaar ontmoeten
het niet weten hoe  toekomst kleurt

alleen de boom weet het van de wind
die het hoorde van het liefdeskind
dat ene meisje op het paadje naar wie weet waar
ooit het duurt niet lang meer dan wordt ze zijn herderinnetje 

                           ©  Merel

Advertenties

Niet bang zijn

niet bang zijn mama
het gaat wel weer
de draaimolen in mijn hoofd
zoemt reeds wat minder snel

de dwarsligger zo dicht bij mij
ik werd heel boos
keek hem dreigend in de ogen
en zei mij krijg je toch niet klein

mijn jongen ik weet het wel
al die witte jassen in het verleden
samen hebben we ze klein gekregen

de zorgen rondom jou
ik probeer ze glad te strijken
met al mijn liefde die ik voor je voel

                 © Merel

ooit

ooit doolde ik
ver weg van witte jassen rondom jou
wilde niet horen dat wat in je poriën stond geschreven
geen tweede keer dacht ik

in het bos van mijn woelige gedachten
schudden bomen meelijwekkend hun hoofd
bladregen liep langs mijn wangen
het leek alsof monsters van niet kunnen me beklemden

tot ik struikelde over een tak van het lukt wel weer
langzaam recht kroop
de witte jassen in hun ogen keek

ooit dacht ik alles weer aan te kunnen
waarom kijkt bang dan nu zo bezitterig naar mij

                 © Merel

Een woensdagochtend

in het vruchtbeginsel van een woensdagochtend
dooft een sterrenkind het lichtgemijmer
haar stralingsglans bracht rust
in de schoot van die ene nacht

een bijna laatste oktoberdag rekt zich uit
ze is hongerig, hunkert naar een hoe zal het zijn
een vergezicht tekent een blij gevoel
in de kristalwoorden van een dichtersvrouw

                 © Merel

Een maandag

een maandag pas ontwaakt
wat stille woordjes van hier naar daar
een blij aanraken
het ritme van opnieuw beginnen een beetje minder saai

het weekend gewikkeld in herinneringen
streelt nog even de mooiste ogenblikjes
vederzacht als pluimpjes vallen ze in je schoot
je neemt ze mee als lichtgewichtjes makkelijk om te dragen

een maandag raakt de bijna avond aan
je toverschoenen staan je vrolijk op te wachten
het duurt niet lang meer dan stap je in hun voeten
lopen ze gezwind met jou naar het goed gevoel

            ©  Merel

Een gisteren

een gisteren
het licht streelt de verduistering
wat deed je toch trekt aan de lakens

of ik niet besefte
hoe bang de nacht aankleedde
onrust woelde in zijn binnenkamer

in bed groeien tranen
woorden wiebelen op hun lippen

daarom hapert ergens halverwege
zoekt een uitweg
draait het hoofdkussen om
vindt nergens een waarom

         © Merel

Je vertelt me

je vertelt me hoe je wortels wat sterker worden
kronkels adem happend nieuwe wegen vinden

ik mag je prille bloesem zijn
behoedzaam groeien aan de takken van je ik

 

                     ©  Merel