hoe letters plots aarzelen

hoe letters plots aarzelen
twijfelend niet weten
of woorden nog verbroederen

en in het geritsel van de dag
geen zinnen dichten die zielsverbonden
het kind tussen de regels wiegen

morgen schrijft een vrouw poëziegolven in de zee 
kuiert ze langs de branding
met in haar voetstap het meisje van weleer

misschien dept het de wonde in haar ziel
komt ze terug
is er een letterkruimel die zachtmoedig is
en haar vertelt hoe het nu verder moet

            ©   Merel

Herfstdraden

hij schittert herfstdraden
die in het licht van zonnevlechten
poëzie tintelingen mijmeren in mijn tuin

geraakt door een magisch iets
ren ik naar buiten
zoek de dichter
die  met een glans van woorden
mijn levenspad bevrucht 

als een krans van welbehagen
staat hij me op te wachten 
met dichtzinnen die mijn ik aanraken 
en het weven van letters die mijn pijn verbrijzelen

                   © Merel

Hoe een appelboom

hoe een appelboom vertederend naar beneden kijkt
herfstadem goudkleurige blikken mijmert
en liefde op kousenvoeten 
zich nestelt in het bladerenbed

hoe het getwinkel van vrouwenogen
het juiste plekje voor je dicht
ergens tussen de wortels van haar schoot 

en jij die luistert naar haar buikgefluister  
en hoort hoe knetterend een septemberavond wel kan zijn

             ©  Merel

het witdicht van het licht

in het witdicht van het licht
dansen letters
met de adem van haar ziel
en het lijkt alsof in het heilig vuur
de laatste steenresten verbrijzelen
er  glimlacht een wind warme tranen van verbonden zijn 
ontvankelijk rijgt ze letterparels tot een woord 

fluisterend noemt ze het liefde 
het klinkt zo mooi 

           ©  Merel

Mijn weenkind

mijn weenkind
onmisbaar deeltje van mijn ik-je
ik dicht je in mijn spiegelziel
als een veilig onderkomen
in een zinsbed van gevlochten woorden
 
daar mag je jezelf zijn
verwarm ik je met mijn hartslagadem
ik koester je heel dicht bij mij
als dat ene maatje zo heel bijzonder
 
en als zwaar beladen je overvalt
wees dan maar niet bang
ik stroom wel met je mee
in je rivier van verder gaan

            ©  Merel

In de schittering

en in de schittering van kristalwoorden
voorbij het spinrag van hoe het ooit was
wordt een dauwdruppel geboren

ze is nieuwsgierig
rekt zich uit
wil verdwalen in het vergezicht
van hoe de ochtend vandaag ontmoet

heel even mag ze zijn
een glansparel van het licht

          ©  Merel

De laatste nachtresten

de laatste nachtresten sterven uit
en in het vergezicht
opent een mond de dageraad

in een nevelschim 
spreken wazige letters
over de zin van verbonden zijn

het wordt licht
blootsvoets
zoeken ze schakels

en kristalwoorden
schitteren in het spinrag  van een nieuwe dag

         ©   Merel