Er is iets

er is iets
in het horen van het kraken van de dag
ze loopt een beetje wankel 
schudt de laatste uren uit haar lijf

ze draagt een geur van weemoed in zich
afgevallen bladeren raken haar gemoed
tussen de nerven ziet ze die ene vrouw

soms wist ze het niet zo goed
twijfelde ze al eens aan zichzelf
liet ze niet te veel steken vallen
raapte ze alles zorgvuldig op
was ze er steeds als het nodig was

ze voelt hoe harde lagen
stilaan zachter worden
hoe ze zich verwarmen aan het nooit verwacht
weke delen hand in hand samen verder wandelen

nog even
dan sterft iets een heel klein beetje
komt nooit meer terug

vol verlangen kijkt ze uit
naar dat wat komt
mocht ze al eens vallen
dat weet ze hoe iets haar zal beschermen
want daar in de verte
kijkt ons lichtje reikhalzend naar haar uit

             © Merel

Wil je weten

wil je weten hoe het was
voetstappen lopen je tegemoet
uit mijn jaszak springt een dichtbij gezicht
dat glunderend naar je kijkt

hoe een lint van gevlochten sterren
fonkelend de weg wees
zodat ik niet zou verdwalen

toen het donker plots heel donker werd
kwam een toverlichtje naast me wandelen
hij beschermde me als nooit voorheen
zodat ik zeker niet zou vallen

niet bang zijn klonk zijn stil gefluister
leg je hand maar in de mijne
nog even dan wordt het paadje echt heel smal
dan mag je veilig zweven in mijn armen

                © Merel

Ooit

het meisje raapt een parel op
luistert naar de kern van het verhaal
dat wat binnenin beweegt
hoe ooit …

ze zoekt dat ene jongetje
in de weerspiegeling van het stergezicht

waarom heeft ze geen sterke vleugels
dan kan ze veilig vliegen
ravotten in de speeltuin van haar kindertijd
dan is ze niet bang
zoekt ze geen schuilplekje in het tuinpad van vergeten

ooit fluistert het lichtkind
ooit stap je uit je niet meer kunnen
dan plukt het jongetje de bloesems die aan je zinnen hangen
je ruikt de geur van tederheid
hij laat je proeven van de beeldspraak van zijn ziel
ooit fluistert het lichtkind ooit zal het gebeuren

             © Merel

Vertel het nog eens

vertel het nog eens fluistert het kind
oogjes glinsteren een verwachtingsvolle blik
uitkijken naar iets hartverwarmend
gewikkeld in wat zachte lagen
tedere bloesems die dansen op de aarde

vertel het nog eens fluistert het kind
hoe ooit heel lang geleden in een arme stal
de stilte van het pas geboren zijn
nog steeds een levenslucht zo heel bijzonder
voor ons ademt in het verder gaan

kijk zeg ik en ik wijs naar het stergezicht
hoe ze lichtgevend voor ons schijnt
min minnend  harde lagen aanraakt
zodat ze zachtaardig weer ontwaken
verkleumde blikken verwarmt
met een ik geloof in jou

hoor je in haar gefluister
het verhaal van het verbonden zijn
hoe de kristalglans van het lichtkind schittert
als parels die ons beschermen in het niet verdwalen

             ©  Merel

Hoe kan het zomeren

hoe kan het zomeren op een vrijdag in december
lees ik in verbaasde blikken rondom mij

ik versier mijn takgemijmer
met wat moeder bloesems
zo vol van liefde
verwarmd in mijn schoot

morgen komt hij voor heel even thuis

           ©  Merel

Nu regenvlagen

nu regenvlagen winteren
in een kletsnatte decemberdag

rijpt een woord
ooit gekweekt in de schaduw van de kamer

ze wacht nog even
morgen misschien

glinstert hoop
in de vlechten van een meisje

               © Merel

 

 

 

Het leek zo mooi

het leek zo mooi
ik zag zelfs nog een glimp van de maan

tot plots daar dicht bij jou
een van je liefdes twijgjes
woelde in het daglicht van wat woorden

er kraakte iets
het regende in een sterke tak
hij boog voorover
ik trachtte hem op te vangen
maar struikelde over mijn gebroken vleugels

tot de zin van verdergaan me opraapte
een beschermengel in de kruin van de boom
een nachtlichtje liet branden
en fluisterde ik waak wel over jou

             ©  Merel