Die woorden

Die woorden van mij

Ze zijn een beetje moe

Ze dromen wel de zachtste beelden

Maar de zinnen waarmee ze groeien

Fluisteren vandaag even niet

Ik laat ze nog wat in de lappenmand

Dek ze toe met een dekentje van er is niets dat moet

Morgen is er weer een nieuwe dag

Micheline

Ik raap

Ik raap wat woorden op

Woorden die ik ooit voor je schreef

Hoe mist naast je danste

Je niet bang moest zijn

Ik je wel zou helpen in je onderweg

Nu kijken woorden me uitdagend aan

Hoe kan ik anders dan er voor gaan

Nu jij met je nevelslierten zo mooi weet te leven

Je doet het zo ontzettend goed

Dat ik trots op je ben mijn zoon

Wil ik je nog even zeggen

Micheline

Wintertijd

En weer draaien we de tijd terug

De avond donkert zo veel vroeger

Een warme jas is ongeduldig

Veel te lang kwam hij niet meer buiten

Het kerkhof kleurt als een schilderij

Waar bloemen in al hun schoonheid mijmeren

Het voelt goed hier even rond te dwalen

Dag zeggen aan zij die zo dierbaar zijn

Maar het mooiste plekje om hen te herinneren

Is dat ene kamertje in het diepste van mijn ik

Micheline

Voor m

Plots tikt het afscheid op je schouder

Haast je

Zijn leven bengelt aan een heel zwak draadje

Daar tussen de witte lakens Staat zijn laatste adem je op te wachten

Je hebt nog even fluistert hij met hese stem

En handen verstrengelen in een gloed van warme liefde

Nu kruipt een leegte diep in jou

En het missen traant een stille traan

Tot het licht je zachtjes streelt

En de herinneringen om wie hij was

Een glimlach op je lippen kneedt

Micheline

Ik lief je

11 oktober onze huwelijksdag

Ik lief je

Fluister ik stilletjes in je oor

Je lieft me

Streelt zachtjes mijn huid

Hoe we na al die jaren

Steeds meer lieven

Schommelt als een symfonie van liefde

Zo teder op onze lippen

Micheline

Een herfst zondag

De ochtend ontwaakt met blije teugen

Ook al schrijft september nu herfst

Ze voorspellen een warme zondag

Zomer jurkjes krijgen nog geen vrijaf

Blote benen kuieren langs de straat

Terrasstoelen nodigen je uit

Voetstappen ritselen in het bos

En zondag herfst op zijn mooist

Micheline

Een jaar geleden

Vandaag is het een jaar geleden dat ik de injectie met gentherapie kreeg.

Het was een jaar met vallen en opstaan. Ik begon er aan met een rugzak gevuld vol goede moed.

Zou het niet helpen dan zou het toch wel met die injectie stoppen dacht ik en niet verder gegaan.

Helaas het heeft niet mogen zijn.

Gisteren waren we weer in Gent

Ik zie nu een klein beetje kleur sommige kleuren toch van heel dicht bij. Dat is toch al iets. Ieder klein beetje beter is een stap verder.

Mocht ik nu zien wat ik vorig jaar in september zag dan sprong ik een gat in de lucht en was ik dol gelukkig. Niet dat ik nu niet gelukkig bent maar dan was ik het nog een heel klein beetje meer.

Mijn glas blijft halfvol en ik hoop dat dat zo blijft.

Ik ga ervoor. Ondanks alles is er nog zoveel moois rond om mee

Micheline

Dat moet zijn moest ik nu zien wat ik vorig jaar in september zag dan sprong ik een gat in de lucht