Witte jas

Danke voor de steun.  Duimen jullie mee dat die ver weg witte jas vlug van zich laat horen

ze is lief die witte jas

wikkelt in zachte laagjes

dat wat ik reeds vermoedde

het doet pijn

zaait verwarde kronkels in mijn hoofd

hoeveel verder zal mijn horizon nog krimpen

toch is er een sprankeltje hoop

want ergens wat verder weg weet ze te vertellen

is er een andere slimme witte jas

hij zorgt misschien voor een lichtpuntje

in mijn akelige blinde vlek

©Merel

Advertenties

Als

Als onzekerheid in je huilt

bang afwachten bonkt in je hoofd

niet weten hoe of wat

gelukkig is er dan de liefde

je maatje je steun je toeverlaat

je liefste die je tranen droogt

het weten dat je samen

ondanks alles dezelfde weg bewandelt

©.    Merel

En plots

wegens omstandigheden is het momenteel voor mij niet mogelijk om veel blog bezoekjes te doen..  Zo nu en dan eens hoop ik dat je me ergens ziet verschijnen ….

 

en plots wandelt zou het kunnen

krampachtig naast je in je gedachtegang

je probeert het te negeren

stapt wat sneller

en hoopt dat het je niet in zal halen

je sluit heel even je ogen

wie weet als je ze opent

is alles net weer zoals het vroeger was

maar ergens in de verte mompelen je genen

we weten nog niet wat we gaan doen

©  Merel

 

 

 

Ik zomer

ik zomer rustig verder

traag fluisteren mijn woorden

op het ritme  van ik zie wel wat ik doe

ik zomer rustig verder

kuier mijmerend met mijn zinnen

zwaai vrolijk tot een volgende keer

©  Merel

Wat woordjes

Gewoon wat woordjes …. voor iedereen die het soms moeilijk heeft

 

het kan gebeuren dat bang afwachten naast je wandelt

de afslag van het leven niet goed weet welke weg te kiezen

wat er ook gebeurt blijf geloven in dat ene wonder

wie weet kleurt de horizon morgen hoopvolle tinten

kom je langs dat ene bankje

waar samen gaan we ervoor je staat op te wachten

en voel je hoe de zomer je eindelijk ook verwarmt

©   Merel

Broer

 

Marc :  7 juli 1966 …… 11 mei 2012

 

hoe een witte vlinder naast me vlindert

in de tuin van eeuwige rust

ik terugdenk aan die ene mei woensdag

toen je voor altijd daar mocht slapen

want je hoofd was moe gestreden

en zei het is genoeg geweest

hoe we daar afscheid van je namen

bergop wandelden weg van jou

hoe een witte vlinder me plots begeleidde

alsof je zei ik laat je niet alleen

en als ik nu een witte vlinder zie

voelt het nog meer als anders

dat iets van jou heel dicht bij mij is

©  Merel

Voor onze jongste zoon

 

Omdat zijn woorden zo veel zeggen heb ik voor een keer enkele zinnen van Kahil Gibran erbij gehaald

ik weet het wel

een wijs iemand schreef ooit

’je kinderen zijn je kinderen niet

jullie zijn de bogen waarmee je kinderen 

als levende pijlen worden weggeschoten’

 

maat toch …..

jij  onze jongste onze zoon zo heel bijzonder

je zoekt je eigen plekje gelukkig dicht bij huis

nog twee nachten slapen

dan strek je je vleugels en vlieg je uit je vertrouwde nestje

 

ach ja ik weet het wel zoon lief

loslaten is een stap soms moeilijk op onze levensweg

ik gun het je en ben trots op jou

maar toch er spookt zo veel door mijn hoofd

of het gaat lukken

of je je daar niet eenzaam voelt

 

ik laat je los zoals een moeder het steeds weer doet

een klein stemmetje fluistert alles komt wel goed

van in de verte wandelen we dicht bij je als het nodig is

ga nu maar mijn zoon zo heel bijzonder

met sterke takjes bouw je vol vertrouwen aan je nieuwe woonst

 

©  Merel