Wacht nog even

‘wacht nog even’
fluister ik
en in mijn ogen schitteren lichtjes
als warme dichten
in deze koude winterdag

laten we wat kuieren
in het stille ochtendlicht
behoedzaam de dag aanraken
gedachten delen
en luisteren naar de hartslag van ons verhaal

een jij en ik
warme voetstappen
zo grenzeloos mooi

       ©  Merel

Advertenties

Laat me dan

laat me dan stilzwijgend naast je staan 
er valt niets te zeggen
alleen nabijheid voelen

we wandelen langsheen de openbaring van de dag
als twee gedachten
die sporen in hetzelfde spoor

we hebben niets te verliezen
bewegen in de adem van de voetstap
blootsvoets
om de stilte niet te storen

            © Merel

Er is iets

er is iets dat je raakt
zomaar een woord
een stil gebaar
een wandeling in je gedachtegang 

de verwondering die naar je kijkt
het voelen van de dag
de bloesems in de winter
een jij die even dicht bij je komt
of een ver weg te mooi om waar te zijn

je houdt het warm in het voelen van je ik
kneedt het en laat het stilletjes rijzen
tot zo maar ineens tot je verbazing
zinnen dansen met wat zinnen

en je vraagt je af
is dit nu poëzie

           ©  Merel

Er sijpelt wat maanvocht

er sijpelt wat maanvocht in de voering van een januari dag 
een warme traan gebotteld in de dromen van een winterster
ze weeft fluisterlichtjes in het bijna donker
en kneedt een vrouwenlichaam in je binnenzak

ze ontvouwt haar ik in de mazen van je nacht
kleedt haar muze voor je uit
lipblost je schootverlangen met wat vingerdichten
en inspireert de taal van het beminnen

              ©  Merel

Toevallige voorbijganger

als een toevallige voorbijganger wandel ik in je dag
je ruikt nog naar de nacht
en in je haar kuiert de laatste blik van de maan

in je binnenzak weerkaatst het mijmerbeeld van de passievrucht
en je vraagt je af wanneer je droommantel  zo lang gedragen
zinsontluikend van je lichaam glijdt

we kruisen dezelfde muze
ze glimlacht stuifmeel in de zuchtadem van een zielsbloem

ik kijk even om
hoor het kloppend hart van je blos

je hand glundert mijn hand
en vingers verstrengelen een zinderende hitte

                   ©  Merel

Mama

mama
ik struikel over een onduidelijke grijns
in mijn hoofd schiet een wilde man woordbommen in het rond
ze ketsen tegen een spiegel die ik niet zie
hijgen oorverdovend in mijn gedachtegang
en aan een tak van het niet begrijpen
bengelt een touw met de laatste adem van een belofte

                 ©  Merel