Nog even

nog even kijkt hij naar het jongetje
draait zich dan om
en stapt uit het sprookjesboek
dat laatste blad kleurt veel te helder
zo pijnlijk voor zijn doffe kijkers
 
hij is het kind dat in de lente van zijn dagen
plots de herfst in zijn ogen tegenkomt
gelukkig weet hij uit het diepe dal te klauteren
vindt zijn weg wel tussen doornen die soms pijnlijk steken
en als zijn moeder het al eens moeilijk heeft
kneedt ze woorden tot een bron van sterke zinnen
ze blijft rotsvast geloven in haar zoon
en schrijft met een warme gloed hoe dapper hij wel is
 
                        © Merel
Advertenties

Er was eens

wat als ik er was eens schreef
de mooiste horizon voor jou liet groeien
tussen de letters van een sprookjesboek
het wazige verstrengelde met het hemelsblauwe
en uit een mist van nevelvlagen
kwam een jongetje je tegemoet
met in zijn handen de helderste kijkers
hij fluisterde hoe jij ze ooit was kwijt gespeeld
en nu gevonden had
tussen de hoopvolle sprieten van een nieuwe dag
hij wuifde naar je toverfee
en jij zo ongeduldig als je was
huppelde uitgelaten naar het laatste blad
en ja daar stond het zwart op wit
 
            ©  Merel

Je neemt me mee

je neemt me mee naar de schommel van zo lang geleden
we kijken naar het kind zo vrolijk op een regenboog van kleuren
ik sta naast je
zaai voor jou licht gevende dromen
voor later zeg ik ….

het beeld huilt misttranen
en het kind zo wazig
zwaait nog even naar hoe het ooit was

je wijst naar de horizon
voor jou zo benauwend dichtbij
voor mij een blik vol heldere tinten

            ©  Merel

 

Als ik

als ik je kijkers was
verbrijzelde ik je doffe glans
kleurde ik vage tinten in een helder licht
verrijkte ik je horizon
met beelden zo lang niet meer gezien
 
ik zou een lichtbundel voor je willen zijn
je zenuwbanen verrijken
je oude ogen weer in hun kassen plaatsen
en de foute genen voorgoed vertrappelen
 
           © Merel

Of je mag missen

of je mag missen
of je mag huilen
 
ja fluistert het verbonden zijn
en de liefde voor hij die niet meer is
komt rustgevend naast je in de zetel zitten
wandelt gemoedelijk in je gedachtegang
ik ben nooit ver weg
stroomt doorheen je zijn
zolang jij onze herinneringen plukt
en ze verwarmt in je onderweg
 
je huivert even
dicht zachte woorden
die zweven met ik zie je graag
als voedsel voor die ene ster
 
          ©   Merel

Voor Hilly

http://www.hillysgedichten.blogspot.be/

Jij

jij met je niet weten in je hoofd dat al eens overloopt
waar vragen soms kronkelen en botsen met geen duidelijkheid
 
wij die zo graag de antwoorden voor je op willen rapen
zoeken de juiste tint om wrange woorden heel zachtjes te kleuren 
 
we laten  ze nog even liggen je weet maar nooit
misschien is er buiten ons nog iemand die in je gelooft
 
             ©  Merel

Nevelsluiers

je kan er niet omheen
het strand gewikkeld in nevelsluiers
je hoort alleen het ruisen van de zee
als een melodie ver weg van jou
alsof ze je geen blik wil gunnen 
 
tot een mistvrouw stilaan haar sluiers voor je opent
de vloedlijn verleidelijke blikken naar je werpt
en waterdruppels met vrolijke sprongen je omarmen
 
             ©   Merel