zondag in de Kevie

 

 

Duimen jilliie voot me,  ik ben in een studie gestapt,  krijg een inspuiting met gen therapie in mijn ogrn’  Het komt van de States en voor het eerst in Europ.  Slechts 6 Patiënten mogen deelnemen en ik ben er eentje van

Even weg van aales

flink  stappend tussen het groen

ook  al lijkt mijn wereld zo veel  kleiner

mijn voetstap  volgt gewoon het paadje

want weet je ik ken het wel

de wind  spreelt mrt het bladgroen van de bomen

het lijkt plots zo veel intenser

als nieuwe klanken die  me bekoren

een plotns in het water

Ik. Kan het wel niet zien

maar mijn verbeelding  wandelt met me mee

een bankje  dicht bij het water is niets  voot  mij

ik ga veel liever voor rust in mijn hoofd

en vind hier kracht voor de dagen die gaan  komen

 

©   Merel

Advertenties

Zullen we

Zullen we wat vrolijks schrijven  v vragen  letters

en ze dirigeren met zijn allen mijn vingers

denk maar aan de luisterboeken die je grote liefde  voor je  vond

Je  Stein en adem als het moeilijk gaat

het steeds nog kunnen joggen

er is altijd wel iemand die  bij je blijft

het samen gaan  uit eten nu donderdag

de vriendschap die je van zo velen krijgt

de wandeling  zo juist tussen het veldgewas

de woordjes die je in gedachten toen schreef

het besef dat in de stilte  fluistert

tussen de mist us er altijd wel een  streepje geluk dart naar je lacht

©   Metel

 

mist

Dat er ook mist zou zijn

had ik niet  verwacht

ik  dacht  aan al die andere dingen

zoals geen  krant meer lezen of niet meer auto  rijden

maar mist …

telkens  ik de  brievenbus leegmaak

kijk ik links en rechts

zie ik hoe de straat steeds kleiner wordt

nevelsluiers als treurige bruiden

mijn  leefwereld  meer en meer  beklemmen

laat het stoppen fluister ik

het is genoeg geweest

©    Merel

 

LOA

Het heeft een  naam

de foute  schakel in  mijn  genen

dat mijn kunnen anders kleurt

geen ver weg horizon

mensen die ik alleen van  dicht heel dicht herken

het veel te vroeg niet meer kunnen werken

de boeken die ik zo graag lees blijven  in de kast

het zo veel niet meer kunnen

zo veel van mijn vrijheid dat ik mis

het heeft een naam

dat wat mijn oogzenuw banen kapot maakt

soms ween ik ben ik  opstandig

schreuw ik dat ik dit niet wil

maar diep in mij weet ik

dat ik het beste moet maken

van het kunnen dat ik nog kan

 

©    Merel

Het was mooi

Het was mooi wandelt naast me

hand in hand  koesteren we de warmte van het samenzijn

ver weg stapt  weer in de buik van de grote vogel

want ergens  kijkt een liefdesnestje verlangend naar hen uit

dat het gemoedelijk was lees je in  mijn woorden

even was er zelfs een onderwegje

dat gezellig met ons slenterde

langsheen de plekjes van haar stad

ze wist ons zelfs te verrassen

met  het  binnentuintje van dat witte huisje

dat je anders nooit zou zien

al dat mooie bewaar ik in mijn  boezem  kamertje

als sterke draadjes in het verdergaan

©  Merel