Mama

Mama
Zondag stond ik mijmerend voor je graf
In gedachten hoe het vroeger was
Samen op de fiets
Jij al trappend
Ik veilig in het kinderstoeltje
Later leerde je me fietsen in dat ene doodlopend straatje
En gingen we samen ieder op haar fiets
Onder de brug al voetstappend op de stoep
Want daar op de straat was het veel te gevaarlijk
Hoe jaren later met onze jongens alles zich herhaalde
Ik nu de moeder was
Tot plots alles veranderde
Eerst onze zonen en dan ook ik
Niet meer zo maar alleen konden fietsen
En weet je mama
Het is misschien wel beter dat jij dat niet meer weet

Micheline

4 gedachten over “Mama

  1. Ja, dat denk ik ook weleens over m’n éigen moeder.. dat het maar goed is dat ze een hoop dingen niet meer meegemaakt heeft.. had een hoop zorgen gegeven, alle moeders maken zich zorgen om hun kinderen en kleinkinderen hè. Prachtig geschreven weer Micheline.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s