Je bergschoenen

je bergschoenen rusten weer uit 

verhalen eens wapperend aan de wasdraad

liggen in de kast gemoedelijk na te mijmeren

dat het mooi was hoor ik in je woorden 

na dagen thuis blijven ze herinneringen ophalen 

het weerzien van zij die reeds jaren meegaan 

en het welkom aan de nieuwelingen

het verkennen van het home 

met wie deel ik een kamer 

zij die begeleiden en ook eens met een blinddoek

ervaren hoe het is om in het donker te eten

de tochten waarbij je steeds voor de zwaarste kiest

alleen de laatste dag zoek je verkoeling in het water

dat zware onweer dat plots akelig door de bergen klinkt

en het dalen toch wel gevaarlijk maakt

het lekkere eten en ja dit jaar zijn er zelfs frieten 

de avond waar je gitaarklanken zweven

en met je zang zelfs eentje tranen in haar ogen krijgt

het warme gevoel van het gezellig samenzijn 

en de rust die de bergen uitstralen

het maakt het afscheid nemen een beetje moeilijk 

maar als de herfst stilaan van zich laat voelen 

stap je in de trein richting terugkom weekend    

dan gaan verhalen mijmerend weer groeien

 

               ©  Merel

 

Wind

en dan is er wind 

warme wind 

ze zingt een zomerlied

blaast de laatste regendruppels weg 

hangt wat poëzie in de bomen 

het weet me te bekoren 

ik wandel vrolijk in het midden van haar vlagen 

leg een glimlach in haar mond 

en vraag of ze het wil brengen tot bij jou

zodat ook jij het kind in jou voelt groeien

zo speels en blij met de charme van haar grillen

 

             ©   Merel