Sprookje

als het avond wordt in het bos
je er in gelooft
heel stilletjes langs de paadjes wandelt
je mag het sprookje immers niet storen
kom je vast en zeker kaboutertjes tegen
ze zijn in hun nopjes
nu paddenstoelen huisjes zich vermenigvuldigen
zo blij dat ze kunnen schuilen nu het kouder wordt
zijn ze druk in de weer
poetsen hun huisje met kleine twijgjes
maken een bedje van bladeren
sturen een knipoog naar vuurvliegjes
die als zachte lichtjes hun kamertjes verwarmen
moe gewerkt wachten ze vol ongeduld
kijken met kloppend hartje uit het vensterraam
want als het echt donkert komen lieve elfjes
dansen onder het schijnsel van de maan

                ©  Merel                 

28 gedachten over “Sprookje

  1. Wat zouden we graag hebben dat sprookjes werkelijkheid worden, dat er kaboutertjes waren, elfjes, prinsen en prinsessen. Maar wie weet is er ergens een omgeving waar dromen echt zijn…

    Like

  2. Sommige sprookjes bestaan en anderen weer niet, maar weet dat ik van je woorden geniet. Maar zie je een boom met een klein gat erin dan denk ik ook erbij, er zitten vast kleine kabouters in. Want je blijft in je leven ook beetje een kind die overal een sprookje in vind. Hg Tine en een fijn weekend

    Like

  3. Heb afgelopen week voor de klas van onze kleinkinderen in kleuterklas en 1e studiejaar mogen voorlezen uit sprookjesboeken. Heerlijk was dit, later kunnen ze misschien nog best genieten van de prachtige poëzie op deze blog.

    Like

  4. Een sprookje…aaneengeregen door jouw sprankelende toverwoorden. Ze nemen me mee naar het bos en laten me het leven van de kabouters zien. Precies wat ik altijd al gewild heb…
    Lieve groet ♥

    Like

Reacties zijn gesloten.