Het huis

donderdag afscheid genomen van het huis van mijn ouders, voor de allerlaatste keer de deur dicht getrokken –  en vandaag zaterdag zou mijn vader 88 jaar worden. 

 
ik zie weer het meisje
in het huis van haar kinderjaren
spelen in de tuin van het goed gevoel
buurman roep niet zo naar je duiven
straks maak je mijn popje wakker
dadelijk eet ze gebakken aardappeltjes met tonijn
want ja dat gebeurt vaak op vrijdagavond
dan nog wat tv kijken
samen gezellig in de living
en als ze slapen gaat
eerst wat mijmeren bij het vensterraam
kijk daar weer een trein in de verte
en de maan en sterren knipperen een slaapwel
ja vlug naar bed want morgen is haar papa jarig 
 
nu dwaalt de vrouw nog even in de kamers
een laatste blik en een krop in de keel
haar ouders en broer ze zijn niet meer
dadelijk sluit ze de deur voor de laatste keer
 
             ©   Merel

33 gedachten over “Het huis

  1. Goede morgen Merel. Afscheid nemen , weemoed en herinneringen. Heb je mooi in je gedicht verwoord. Iedereen komt eens voor dit soort zaken te staan, het afsluiten van je jeugd, niemand meer in de generatie boven je, jij bent nu degene die om raad gevraagd gaat worden, je bent niemands kind meer. Ik wens je een weekend vol lieve en mooie herinneringen die neem je mee uit je kindertijd.

    Like

  2. Ook een zware stap, het ouderlijke huis aan anderen overlaten 😦 Een laatste keer een rondgang doen, dan komen veel herinneringen boven. Je hebt een pijnlijk iets weer mooi beschreven.

    Like

  3. Dat moet heel moeilijk voor jou zijn geweest. Ik spreek uit ondervinding: voor een laatste keer de deur dichttrekken van het ouderlijk huis doet pijn, heel veel pijn!

    Like

  4. Zo herkenbaar dit, dat had ik met het huis van mijn opa en oma wat ik niet beter wist, alles had zijn plek of plaats en dan… komt dat moment…. dat je zelfs ziet dat er jonge mensen in wonen, niets klopt meer, pijnlijk, en daarom, lieve Merel, heel veel sterkte, vooral vandaag

    Like

  5. als ik de deur dicht trok van het ouderlijk huis dan kreeg ik toch ook wel de krop in de keel merel, herinneringen die je achterlaat, niet gemakkelijk…….
    Niets in de wereld kan je gelukkig maken.
    Alles in de wereld kan je inspireren gelukkig te zijn.
    Ik wandel door blogland
    en sta stil om je mooie blogje te bewonderen
    en heb genoten van al dat moois hier.
    Bedankt van de bezoekjes,je lieve woordjes en vriendschap!
    Een prettig en gezellig weekend,maak er het beste van,
    en geniet bij alles wat je doet.
    Wacht niet op een goede dag,maak er zelf een!
    Dikke knuffel van dolfijntje

    Like

  6. Alleen de herinneringen blijven en die kun je nooit afsluiten. Het is hard , ik herinner me ook de laatste keer dat ik het ouderlijk huis afsloot. Het was alsof een stuk van mijn leven was afgesloten . Iets wat nooit meer terugkwam. Maar na zoveel jaren heb ik nog altijd herinneringen aan mooie en ook minder mooie dagen.

    Like

  7. Dat lijkt me een heel moeilijk moment, zo de laatste keer de deur dichtdoen. Na een afscheid zijn er nog zoveel keren dat je dubbel afscheid neemt… Lastig.
    Liefs en een dikke sterkte-knuffel,
    Lilian

    Like

  8. Ook heftige momenten horen bij het leven. Ook die maken ons tot de mensen die wij zijn. Heel veel sterkte. Mij deed jouw stukje denken aan het nummer van de oude Nederlandse band Lucifer: House for sale. Ken je dat?

    Like

  9. Zo dubbel ,de mooie herinneringen en het afscheid nemen .Ik herken me hierin zo goed en weet nog hoe het voelde de laatste keer in het huis .Net als jij had ik ook geen ouders en broer meer en dat voelt zo eenzaam .
    Sterkte en liefs Elisabeth

    Like

  10. Mijn mama had exact dezelfde leeftijd als jouw papa Merel, zo moeilijk om het los te laten, is dan ook nog heel erg vers.

    Like

Reacties zijn gesloten.