Ze plukt

ze plukt een woord
uit het grote woordenbos
het ruikt naar pas gekneed 
speels
en huppelend
tussen de regeltjes van verzinnen
ze weet nog niet
wanneer ze het zal dichten
straks of morgen
misschien mag het nog even groeien
of wacht eens even
als ze nu eens
 
           © Merel

Met een knipoog

met een knipoog
nog niet echt wakker
wimpert de nieuwe dag zich
in een ogen blik van ontroering
nog heel even de stilte rekken
onder het dekentje van roerloos zijn
 
                   ©  Merel
 
 

Een november dinsdag

een november dinsdag
gaat bijna slapen
ze pronkt nog even in stralend blauw
bijna alsof het lente is
alleen geen bloesems
wel blaadjes in warme kleuren
die vrolijk naar beneden dwarrelen
het is mooi geweest
fluisteren ze in hun vrije val
we hebben het beste van ons gegeven
nu zijn we moe
gaan we rusten op een bed
gekleurd in herfst lagen
we wikkelen ons in de herinnering
en ooit plukken we weer
de vruchten van de nieuwe dag
 
           © Merel

November woorden

ze zijn warm 

die eerste november woorden 

wat pennenvruchten 

haasje over spelend 

onder een stralend blauwe lucht

het regent willen ze dichten 

in een poëtische zin

 

kan niet glundert de zon 

ik zie geen wolken 

en ik bloos bijna alsof het lente is 

 

het regent gouden blaadjes 

die als prima ballerina’s 

zwevend naar beneden dansen

en zo kneden woorden nieuwe zinnen

 

nu snap ik het 

knipoogt de zon 

en ze wikkelt herfstbladeren

in een krans van schitterende kleuren

 

     ©   Merel