Vandaag

vandaag krast het missen diepe groeven
je naam zo lang reeds verstrengeld in de hare 

ze draagt je in de balsem van haar pijn
haar tranen stromen verkleumd in de tuin van stilte

               ©  Merel

Het voelde

het voelde als een wit licht in je hoofd
toen de hemel je omarmde
in een zee van druppels nooit geproefd

schommelend in het beleven zo zwanger
trillend op je benen
alsof de tijd even stil bleef staan

        ©  Merel

Ooit

ooit was er een porseleinen kind
met vlechtjes veel te strak gespannen
in de buikpijn van haar meisjes zijn

ze kneep haar ogen dicht
wat als ze vluchtte
steeds verder weg van de beklemming

struikelde met open blik
versteend in het stokstijf blijven staan

ze raapte later op
ooit als ze groot zou zijn
wie weet misschien 

        © Merel

Nieuwe dag

hoe stroomt de nieuwe dag
mijmeren fluisterwoorden in haar buik

iets in haar voelt warm
ze kleedt de herinnering aan

onzichtbare draadjes van verbonden zijn
ruiken naar de geur van liefde

              ©  Merel

eerste september dagen

in deze eerste september dagen
knelt je dood zijn nog steeds verstikkend in mijn keel

nu het ritme van seizoenen alsof sterven niet bestaat
stilaan mistsluiers in de ochtend weeft

alles lijkt zich te herhalen
alleen jij jij bent niet meer

        © Merel