Weet je mama

weet je mama
ik voelde angst als nooit voorheen
hagelbollen die naar beneden donderden
maar ook vertrouwen, het weten ik ben niet echt alleen
ineengedoken met wat onbekenden
sterke handen en een zeil dat wat bescherming bracht

en weet je mama
ik huiverde, ik had het koud
vond mijn weg niet tussen afgerukte bomen
alsof het zo moest zijn
kwam daar ineens mijn judo maatje
hij bracht me veilig tot bij de mensen van Intro

en weet je nog mama
hoe ik je vertelde dat voor een keertje
het misschien zelfs beter was dat ik niet goed zag
ik pas later bij gesproken beelden
besefte hoe erg het wel was

mama ik ben zo blij dat jij er ook was
toen de stilte op dat ene plein aangrijpend van zich liet horen
het lied over hoe het was gezongen werd
kippenvel zei ik en ik wist dat jij het ook zo voelde
de witte rozen
woorden die we schreven tussen zo veel andere woorden
het samenzijn met zo velen
de tranen en het verwerken, de ingetogen blikken

mama ik ga het nu een plekje geven
vergeten, neen dat kan ik niet

            ©  Merel

23 gedachten over “Weet je mama

  1. Dag Merel!
    Een heel emotioneel gedicht dat je daar geschreven hebt hoor!
    Heel mooi!
    Wens je een fijne zaterdag en weekend!
    Lieve groetjes annemarieke, x

    Like

  2. vergeten zal moeilijk zijn
    maar ondertussen moet je wel verder leven, en heel slim is het van het dan maar ergens een plaatsje te geven
    heel mooi geschreven Merel

    Like

  3. Mooi meis, zoals jij zo samen met jouw zoon, die aangrijpende gebeurtenis een plekje probeert te geven.
    Want dat het kippenvel was, heeft iedereen kunnen zien.

    Like

  4. Mooie woorden, ware woorden.
    Laat het hem verwerken samen met anderen en met jullie samen.
    Wanneer en hoe hij het wil.
    Veel sterkte en bedankt voor je mooie woorden, ze hebben me deugd gedaan.
    Lieve groetjes.

    Like

  5. Ontroerende woorden van een lieve moeder die haar zoon helpt om het gebeurde een plaatsje te geven… Lukt het zo’n beetje ?
    Groetjes, Dirk

    Like

  6. Merel op je eigen unieke wijze verwoord je de pijn,het verdriet en de machteloosheid die op één moment is ontstaan! Vergeten kan niet maar het moet een plaatsje krijgen en als iedereen een stukje van dit verdriet en die machteloosheid op zich neemt zal de pijn ook zachter worden.Die uren zonder nieuws van je zoon moeten de ergste geweest zijn die een moeder kan mee maken. Nu heeft je zoon jou nodig om dit gebeuren een plaatsje te geven.Veel sterkte en voor jullie beiden een stevige knuffel van een moeder/oma.

    Like

  7. Amai wat een mooie ode alweer!
    Wat heb jij toch talent om te schrijven.
    Je schrijft met een fijne elegante pen,
    ikke met een dikke viltstift, da’s t verschil!
    liefs

    Like

  8. zo hoort men dit te verwerken….
    maar dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan…
    voor de nabestaanden van de slachtoffers, zal dit een gans ander proces zijn….
    groeten !

    Like

  9. Pukkelpop ? Knap verwoord merel, heel aangrijpend ! Ware woorden met veel inlevingsgevoel geschreven.Zoiets kan je niet vergeten, en dat mag ook niet…. denken we alleen al maar aan alle slachtoffers en de nabestaanden…. intriest dat zoiets moest gebeuren ; Hopelijk vind het bij iedereen z’n plaatsje…
    Groetje,

    Like

Reacties zijn gesloten.