De navel van de stilte

ze kuierde in de navel van de stilte
tot vlakbij het staren van het kind
dat gekraakte woorden in haar vlechten wrong
en haar schuilplek troostte met het gefluister van een traan

in haar schoot kronkelde een misvormde tak
en een verwelkte roos zocht tevergeefs naar een houvast
er verankerde een doorn in het veld van meisjesdromen
en schaamrood bloedde in een scheurbuik van niet kunnen

             ©  Merel

Die ene zoen

ik zag ze drijven in het smeltwater  van de winter
met in haar hart nog steeds het getwinkel van beminnen

ze was uitgegleden
wist ze me te vertellen
die ene zoen  van mij op weg naar jou

ietwat gehaast
dromend hoe het zou zijn
struikelde ze over het derde rijm van het gedicht

ik nam haar in mijn handen
ze had het koud
verwarmde haar met de adem van mijn zinnen 

we luisterden naar ons buikgewoel
hoe zoenen nog steeds klotsten
en lippen mijmerend zweefden
tussen de vlechten van de regenboog

heel stilletjes slopen we je kamer binnen
en bloosden een zoen op het kussen van je nacht

             ©  Merel

Het lijkt alsof

het lijkt alsof warmte zachtjes schoonheid streelt 
die ene droom mijmerend in het rood
fluisterend bewegend in de zinnen van de maan
het mooiste van zichzelf aan je geeft

in de winterbedding van de nacht staat ze je op te wachten
ze glimlacht lichtbloemen die stralend naar je kijken
je hoort het klotsen in haar schoot 
alsof het vruchtwater van verlangen niet langer zwijgen kan

een zoen rekt zich behaaglijk uit
vertelt je het geheim van lavendelgeuren
liefdevol raak je ze aan
en wiegt haar in de armen van je lippen

        ©  Merel