18-10-2010

mama

dadelijk komt witte jas

ze neemt me mee

naar daar waar messen snijden

 

mama

ik voel bang

zenuwen botsen in mijn buik

ik zal slapen en niets voelen

dat is wat ze zeggen

maar wie weet of ik nog wel wakker word

 

rustig maar mijn jongen

je bent in goede handen

kom ik geef je nog vlug een zoen

een knuffel en een ik zie je graag

ga nu maar

mijn liefde waakt naast je slaap

en als je wakker wordt

sta ik je in je kamer op te wachten

 

 

er knaagt iets in haar ik

minuten kruipen tergend traag

en botsen harde slagen in haar gedachtegang

 

 

mama

klein stemmetje in een ziekenhuisbed

ik  zie je ….

ben nog zo moe

 

           ©  Merel

26 gedachten over “18-10-2010

  1. Wat zouden die kinderen doen zonder mama!
    Mama is er altijd met een opgewekt woord, een lief gebaar.
    Zit naast je en hoe hard het ook woelt in haar hart, ze zal het nimmer laten zien.
    Wat ben jij toch een supermamma Merel!

    Like

  2. Dag Merel, “Ik zie je” is dit echt, dat zou fantastisch nieuws zijn. Ik ben alleszins heel blij dat hij uit de operatie ontwaakt is. Veel liefs,

    Like

  3. Realistisch en toch poëtisch beschreven.
    Ik hoop dat het om geen te zware operatie ging en dat je zoon ondertussen goed herstelt.

    Like

  4. Hoi Merel
    Wat leuk dat je even langs komt
    Ik hoop dat het niet de laatste ker.
    Wat is dit een mooi gedicht zeg
    Dit gebeurt wat je hebt geschreven dagelijks
    Ik ga je blog even verder bekijken.
    Ik zet je in mijn link dan kan ik vaker bij je komen dan alleen vandaag
    Groetjes Rinus

    Like

  5. Heel raak in woorden weergegeven!
    Ik hoop dat alles naar wens is verlopen,
    dat onrust, angst en twijfel verdwenen zijn
    en dat blijheid mag zegevieren.
    Groetjes.

    Like

  6. Heel gevoelig en met weinig woorden is hier veel gezegd:angst,onzekerheid,hoop , opluchting .
    Mama ik hoop dat alles goed gaat nu!

    Like

  7. lig je zoontje in het ziekenhuis mereltje,hopelijk is het niet al te ernstig en is hij vlug weer hersteld.maar een heel mooi gedichtje.wat zou een kind zijn zonder zijn mama bij zich
    liefs dolfijntje

    Like

  8. Hallo Merel!
    Het is waar soms hebben we schrik van al die witte jassen!
    of groene jassen of zwarte jassen?
    Soms zou een mens wel schrik krijgen…..
    lieve groetjes, annemarieke, x

    Like

  9. Veel gevoelens verpakt in dit gedicht, ik word er effe stil van. Het ongerust wachten, en dan die woordjes ‘mama… ik zie je’ …. ongelooflijk hoe je dit alles onder woorden kan brengen Merel. Kan me hier wel in vinden, en mocht t uit je eigen leven gegrepen zijn wens ik je veel sterke ! Knuf..
    Groetje,
    AmaZony

    Like

  10. in het leven zijn moeders en kinderen
    altijd,
    door een onzichtbare draad
    met elkaar verweven.
    zelfs als ze al lang op eigen benen staan.
    ook ik stond een paar keer naast mijn kind
    aan zijn bedje, toe hij weer wakker werd.
    gelukkig dat we dit kunnen en mogen doen.
    lieve groet en goede moed Merel,
    ria

    Like

Reacties zijn gesloten.