De verzen van de dichter

ze heeft de verzen van de dichter 
uitgeplozen

twijfelende vensters 
dicht geklapt in een verkilde kamer  

en toch
tussen verkleumde letters
is er nog een zinsverlangen
dat mijmerend van een dauwmorgen droomt

ze heeft zijn ziel in haar armen genomen
fluisterende woorden gefezeld
die vertellen hoe ze in de nacht
zijn schaduwmantel wel zal dragen
en  hoe donzig zacht de ochtend is

er ontwaakt iets in zijn blik
een hunkerende traan
en het weten dat iemand om hem geeft

            ©  Merel

18 gedachten over “De verzen van de dichter

  1. dat ik met m’n ziel ónder m’n armen liep..is fijner als iemand hem ín z’n armen neemt.
    Dank je voor je fijne reaktie.
    Groetjes.

    Like

Reacties zijn gesloten.