Knuffelwoorden

hoe uit de taal van sterren
knuffelwoorden groeien
als een lichtglans twinkelen
en met het gefluister van de wind 
aarzelend in het ochtenddauw ontwaken

ik heb ze liefdevol verwarmd
in de zielstuin van hun voelen
met mijn adem aangeraakt
en met een knipoog van de zon
dansen ze een regenboog van schouderklopjes

ik wikkel ze hartverwarmend in je ik 
als iets van mij zo heel bijzonder 
spreid mijn vleugels beschermend rondom jou 
en wieg je in een zee van tederheid

         ©  Merel

17 gedachten over “Knuffelwoorden

  1. dat woord kenden onze grootouders niet,
    toch zeker niet in Vlaanderen,
    maar de gebaren die zijn van alle tijden,
    tederheid, één van de mooiste dingen.

    heel mooi gedicht, Merel,

    Like

Reacties zijn gesloten.