Auti-denken (4)

stil maar mijn kind
ik neem het stormen van je gedachten in mijn armen
wieg het in een zee van helderheid

begraaf je struikelblokken in het zand
zodat je je niet kwetst  
aan het niet begrijpen dat je overvalt

stil maar mijn kind
ik dicht het botsen in je hoofd
met een aureool gedompeld in moederliefde

          ©  Merel

Noem het

noem het wat het is
twee mensenkinderen in hun onderweg
ik die uit mijn schaduw kruip
jij die als een lichtpunt schijnt

jij die in mijn stroom
je laat drijven in het ogenblik
en ik die een golfslag voor je dicht
je aanraak met mijn vrouwenziel

           ©  Merel