Je zei niets meer

je zei niets meer
er nevelde alleen een stilte
van ingehouden adem

als een mistroostig schokgolven
van afgebeten huid
gedompeld in wat zoutzure tranen
verscheurde je februari dagen

ik zag de lucht verschrompelen
en uit de kruin van onze droomboom
sijpelde wat bloed
als een scharlaken fluistersterven
van zuurstofarme klanken

      ©  Merel

Advertenties

3 gedachten over “Je zei niets meer

  1. deze vind ik een beetje bangelijk … Heel mooi geschreven, maar het geeft me geen vrolijk gevoel … maar dat is vermoedelijk de bedoeling … ik voel weer die pijn.

    Lieve groetjes en een fijne dinsdag

    Like

Reacties zijn gesloten.