Ontwakende klanken

ik zag hoe zielsverlangen uit het water kwam
als een zeemeermin zich neervlijde langs de oever
met in haar schoot een mijmerende blik
als dwalen langs dromerige spiegels

uit de stilte ontwaakten klanken
alsof een sirene
drijvend met de stroom bewoog
zacht neuriënd de dichter verleidde

het leek alsof schemer niet meer huilde
sterren lichtwoorden bij hem brachten
er was iets dat aarzelend zijn lippen beroerde
een warme gloed die hem begeesterde

           © Merel

7 gedachten over “Ontwakende klanken

  1. moest ik een paar keer lezen … heel mooi, … heel intens. Die hieronder spreekt me ook weer aan .. 😉 zo vol hunkerend verlangen … Je omschrijft het wondermooi.

    Lieve groetjes en nog een fijn stukje zondag.

    Like

Reacties zijn gesloten.