Een vlammetje

of je de stilte hebt ontmoet
je wikkelde in dat wat stilzwijgend tot je kwam
de rust als een deken je omarmde
zodat de nacht wat minder zorgen bracht

of je je ogen dan ook sloot
en een vlammetje netvlies brandend je bekoorde
ik had het aangestoken
met dat wat vredelievend me ontroerde
fluisterende akkoorden geweven
en het droomontmoetend tot bij jou gebracht

of je begrijpt hoe een lichtgevend iets
met een gelig schijnsel naast je waakt
zodat je mijmerend wat warmte voelt stromen
verstrengeld met sterke ogenblikken
en ik je jas zo zwaar beladen
wel even voor je vast zal houden 

          © Merel

Ze dacht

ze dacht aan fluisterwoorden
hoe ze eens bijna verwelkt
de tranen telden in dat ene veld
hoe liefdeminnen zinnen schreef
die een speelse omwenteling maakten
en zachtaardig landden in haar schoot

hoe dat ene iets haar bekoorde
ze had het in haar armen genomen
blozend geluisterd naar de stem
die als een vroege vogel
een serenade voor haar zong

en nu de regen herfst huilde
de kilte haar overviel
en de nacht zo eenzaam donker leek
wachtte ze geduldig tot het ochtendlicht
fluisterminnend warme klanken bij haar bracht

               ©   Merel

Kleurtjes

nu herfsttranen zijn opgedroogd
wolken niet meer samenspannen
en bladeren als warme schakeringen dansen
heeft ze wat kleurtjes meegebracht

ze denkt aan een droom die aarzelend tot bij haar komt
nog niet weet welke beelden uit te kiezen
om mijmerend in haar schoot te strooien

ze kiest voor heldere tinten
gewikkeld in een laag van tederheid
en wat hemelsblauw minnen
omringd door gouden stralen

voorzichtig kleurt ze het droomverlangen
kneedt het tot mooie ogenblikken
en wacht in alle stilte

            ©  Merel