Herfstkind

en het kind dat regendruppels telt
nu zwart-wit met wat nevelslierten danst
kijkt verlangend naar mijn schoot

vraagt me waarom hij niet
opnieuw in het geborgene mag spelen
misschien ontwikkelt zich een ander gen
dat kleurrijk horizonten voor hem schildert

ik zwijg
zoek naar woorden die het grijze verbrijzelen
zie hoe bomen hoofdschuddend met bladeren
een mantel van beschermen weven
hoor hoe oude takken kraken
als schaduwen het kind vertellen
hoe ook herfstdagen wat lichtinval brengen

ik raap wat troosteloze zinnen op
ergens is er vast een mistgordijn
de wind die hoopvol waait
en wat klaarte in zijn blikken mijmert

              ©  Merel

6 gedachten over “Herfstkind

Reacties zijn gesloten.