Je moet niet bang zijn

toen het duister zwarte horizonten schilderde
en donkere labyrinten weefde
zodat de nacht beklemmend  me begrensde

was er maangeest die me tot zich nam
zo beschermend in de schoot van het heelal
hij reisde met me langs uitgedoofde sterren
die nog steeds licht fonkelend de hemel kleurden
baanbrekend doorkruisten we de planeten
zagen hoe de aarde zich in grijze muizenissen hulde

ik moest niet bang zijn zo wist hij te vertellen
want bij het bijna breken van de dag
mocht ik me nestelen in de geboorte van het licht

ze nam me in haar stralenarmen en sprakeloos zag ik
hoe in de verte de bergkam plots sierlijk bloosde
ik kreeg vleugels en ontdekte witte toppen
en een rivier die stromend naar beneden ging
al kronkelend een weg vond tussen groene vlakten
om berustend uit te monden in de grote zee
waar golven mijn eb en vloed verhaalden
en een meeuw alles opschreef in het natte zand

           ©   Merel

5 gedachten over “Je moet niet bang zijn

Reacties zijn gesloten.