Die woorden van mij

ze waren gehaast
die woorden van mij
kwamen hijgend aangelopen
hadden nog een vraag

waarom ik schreef
en woorden speels en onbezonnen
plots de schakels werden van een gedicht

ik vroeg ze om even stil te zijn
heel diep in hun gevoelens te kijken
er pruttelden emoties op een vuurtje
pijnlijk met een verdrietige blik
wat verder fluisterde weemoedig
het verhaal van stille nachten
waar een koude kamer geen warmte vond

van op de zijlijn stond de streling toe te kijken
warmbloeding hunkerde ze naar klapzoenen
die tintelingen in haar zielverlangen brachten

dan was er nog
maar woorden knikten
begrepen wat ik bedoelde
dansten innig met de zinnen
en schreven tussen de regels een nieuw gedicht

            ©  Merel

2 gedachten over “Die woorden van mij

Reacties zijn gesloten.