Mijmerende ogenblikken

ze spinde mijmerende ogenblikken
vroeg weemoed zich in haar schoot te nestelen
de stilte heel stil te zijn
en de rust om haar vooral niet te storen

met ogen vochtig van emoties
kroop ze in haar merel verhaal
ze las woorden terug
ooit door haar geschreven
ademloos vergat ze alles om zich heen
er was alleen het voelen van haar ik
in de boomgaard van haar leven

en dat waarvan ze ooit droomde
stond haar aan te kijken
het einde eens door haar geschreven
stond wankel op de been
verloor het evenwicht 
en zij droomde woorden die een vervolg schreven

      ©   Merel

4 gedachten over “Mijmerende ogenblikken

  1. Ik kom je dan toch gewoon een fijne werkdag toewensen 😉 al lees je dit vermoedelijk pas nadien.
    Mooie tekst weer … jij lijkt wel een onuitputtelijke bron van inspiratie te zijn. Een mooie gave …
    Lieve groetjes

    Like

  2. Hoe doe je het toch, telkens weer een mooi gedicht vol tederheid of weemoed uit je vingers te toveren?
    Weef maar verder en maak er een mooi,subtiel woordentapijt van.
    Groetjes!

    Like

Reacties zijn gesloten.