De herinnering

dan neemt de herinnering haar mee
naar een vervlogen lente 
hoe de bomen bloesemden
het licht  stilaan ontwaakte
de mensen hoopvol spraken
en warmte slapende harten wakker maakte
het kon haar niet raken

hoe zij dit alles niet beleefde
de spanning langzaam binnendrong
haar ziel verteerde en bonkende slagen
zweetdruppels op haar voorhoofd schreven
ze wist het alsof het gisteren was

ze nam hem mee naar buiten
vroeg hem tot vervelens toe
of hij de horizon nog kon zien
de kerktoren in de verte
zo klaar en duidelijk te aanschouwen
bleef voor hem een doembeeld
dat rampscenario’s voorspelde

ze klampte zich vast aan een misvormd gen
smeekte om het hazenpad te kiezen
het was te laat liet hij knarsetandend weten
het kwaad wrong zich een weg tussen de zenuwbanen

                 ©   Merel

4 gedachten over “De herinnering

  1. Komen bijlezen, Merel. Hoe doe je het toch? Het ene gedicht na het andere als op de regelmaat van een klok. Heerlijk en om te blijven lezen!

    Groetje

    Like

  2. Mooi geschreven !!!!
    Is het bij jullie ook zulk slecht weer? Het regent hier pijpestelen dus ik blijf lekker thuis!!!!
    fijne paasdagen,
    groetjes

    Like

Reacties zijn gesloten.