Deze nacht

deze nacht zou anders zijn
was het omdat betrapt zijn zich had bloot gegeven
gedachten dwaalden door de uren van de dag
en bezorgdheid medelevend van zich liet horen

deze nacht bracht rust
er was geen plaats voor boze dromen
het goed voelen kwam haar achterna
samen telden ze de treden van de trap
tot de kamer vriendelijk de deur opende
en de stilte haar begroette zonder woorden

ze had iets meegebracht
behoedzaam legde ze het in bed
fluisterde wat lieve woordjes
met een zacht gebaar streek ze lakens glad
dekte het warmpjes toe
zodat de kilte van het donker zijn
hier niet kon overnachten

in de armen van de nacht
deze nacht zo heel bijzonder
zag ze voor het eerst hoe sterren dansten met het eeuwig zijn

           ©   Merel

Woorden

ze had wat woorden bijeen geroepen
gevraagd om voorzichtige taal te spreken
en op het juiste ogenblik in te spelen

ze knikten heel begrijpend
zagen het wel zitten
de mooiste woorden werden uitgezocht
netjes in de rij gezet

het eerste klonk nog wat aarzelend
voorzichtig dacht het volgende woord
zou het kunnen, vroegen zinnen

tot andere woorden
boos en heel verontwaardigd
angstig ploeterden in een plas van koud zweet
geen woorden van begrip
en niet met de gewoonte wilden breken

wat bleef was pijnlijk slikken
het vertwijfeld kijken in de spiegel

zijn we misschien niet mooi genoeg ?

             ©   Merel

Vergeten woorden

toen zwart kleur bekende
klonk er een ijzige stilte
het voelde
alsof iemand haar een kaakslag gaf
en ze vol ongeloof
woordeloos
lippen sluitend
verkrampte klanken inslikte

iemand kwam met troost
wou haar tranen opvangen
zag het als een heilzaam vocht
waarin ze onverteerde pijnen
zachtjes los kon weken

ze werd opgevangen, gekust
er werden lieve woorden
als bloesems in het rond gestrooid
en medelijden viel als malse regen
uit een helderblauwe hemel

medeleven
het voelde goed
langzaam kroop ze uit het diepe dal

monden spraken vol verwondering
over die sterke vrouw
haar leed werd dood gezwegen
alsof zwart plots niet meer bestond

en woorden 
een simpelweg
"hoe gaat het nu met jou"
bevroren buiten steenkoud in het vergeten zijn

                ©   Merel

Het voelen van vandaag

of het met me gaat vandaag
vraag je met aarzelende stem

ik kijk naar mijn emoties
ze zitten gezellig naast me in de zetel
en ik weet
ze horen gewoonweg bij mij

ik leg een houtblok in de open haard
zie hoe hun wangen gloeien
en dankbaarheid gemoedelijk lacht
om de warmte die ik hen geef

zelfs het verdriet voelt zich goed vanavond
en de pijn krijgt geen kans om pijn te zijn
nu de liefde gelukzalig tederheid streelt

de wanhoop veel te moe
slaapt reeds en de hoop legt liefdevol een deken
op de ontroering die stil zwijgend van dit alles geniet

moet ik je nog een antwoord geven ?

          ©   Merel

Licht

het kille licht vergeet te leven
legt duister denkend alles naast zich neer
en verkrampte stenen troosten stralen
het licht zo koud
bevriest als ijspegels die droevig takken hangend
treurend de harde ondergrond bewenen

het allerhoogste licht komt geluidloos naar de aarde
bekraste sporen in de kegels voelen intense warmte
en zij die dood gezwegen in de ijslaag slaapt ontwaakt
versmelt met flitsen van het licht tot bij haar gebracht

badend in een zee van rust en stilte
ontmoet ze dat wat ze nooit had verwacht
ze neemt stralen uit haar ziel
brengt ze woorden schrijvend diep in jou
zodat ook jij met open handen
beleeft dat wat je zo intens verlangt

       ©   Merel

Zwarte letters

het voelt niet goed vandaag
ze ontdekte zwarte letters
die strijdlustig
met zwaarden van het verdict
de gouden letters bekritiseerden

ze waren te licht bevonden
niet overtuigend
de zwakke schakel
gewikkeld in een geest
die met moeite probeerde
de grote mensenwereld bij te blijven

ze zag hoe zwarte letters
met stoere taal aan het gevecht begonnen
de gouden letters op het matje riepen
gelaten verlieten ze het strijdtoneel

morgen voorspellen ze een mistige herfstdag

          ©   Merel

November

wat doet ze met november
de uren zijn reeds lang geteld

de verveling staat aan de kant te wachten
nog heel even glundert hij
dan wrijft hij in zijn handen
wordt het weer net als toen
seconden tikken tergend traag
en regelmaat ligt languit in de zetel
is moe en doet zijn ogen dicht

dan heb je niet aan mij gedacht
hoopvolle woorden klinken als muziek
geborgenheid laat het kind niet los
en zekerheid zoekt ijverig in het boek
ergens met gouden letters staat geschreven
hoe mooi voor hem de toekomst kleurt.

            ©   Merel