Het voelen van vandaag

of het met me gaat vandaag
vraag je met aarzelende stem

ik kijk naar mijn emoties
ze zitten gezellig naast me in de zetel
en ik weet
ze horen gewoonweg bij mij

ik leg een houtblok in de open haard
zie hoe hun wangen gloeien
en dankbaarheid gemoedelijk lacht
om de warmte die ik hen geef

zelfs het verdriet voelt zich goed vanavond
en de pijn krijgt geen kans om pijn te zijn
nu de liefde gelukzalig tederheid streelt

de wanhoop veel te moe
slaapt reeds en de hoop legt liefdevol een deken
op de ontroering die stil zwijgend van dit alles geniet

moet ik je nog een antwoord geven ?

          ©   Merel

Licht

het kille licht vergeet te leven
legt duister denkend alles naast zich neer
en verkrampte stenen troosten stralen
het licht zo koud
bevriest als ijspegels die droevig takken hangend
treurend de harde ondergrond bewenen

het allerhoogste licht komt geluidloos naar de aarde
bekraste sporen in de kegels voelen intense warmte
en zij die dood gezwegen in de ijslaag slaapt ontwaakt
versmelt met flitsen van het licht tot bij haar gebracht

badend in een zee van rust en stilte
ontmoet ze dat wat ze nooit had verwacht
ze neemt stralen uit haar ziel
brengt ze woorden schrijvend diep in jou
zodat ook jij met open handen
beleeft dat wat je zo intens verlangt

       ©   Merel

Zwarte letters

het voelt niet goed vandaag
ze ontdekte zwarte letters
die strijdlustig
met zwaarden van het verdict
de gouden letters bekritiseerden

ze waren te licht bevonden
niet overtuigend
de zwakke schakel
gewikkeld in een geest
die met moeite probeerde
de grote mensenwereld bij te blijven

ze zag hoe zwarte letters
met stoere taal aan het gevecht begonnen
de gouden letters op het matje riepen
gelaten verlieten ze het strijdtoneel

morgen voorspellen ze een mistige herfstdag

          ©   Merel

November

wat doet ze met november
de uren zijn reeds lang geteld

de verveling staat aan de kant te wachten
nog heel even glundert hij
dan wrijft hij in zijn handen
wordt het weer net als toen
seconden tikken tergend traag
en regelmaat ligt languit in de zetel
is moe en doet zijn ogen dicht

dan heb je niet aan mij gedacht
hoopvolle woorden klinken als muziek
geborgenheid laat het kind niet los
en zekerheid zoekt ijverig in het boek
ergens met gouden letters staat geschreven
hoe mooi voor hem de toekomst kleurt.

            ©   Merel              

Verloren droom

mama
wat is er met mijn droom gebeurd
ik heb hem naast me neergelegd
netjes toegedekt
zelfs een knuffel gegeven

we hebben wat gepraat
nieuwe plannen gedroomd
even liggen soezen
tot de slaap zou komen

en mama
deze nacht werd ik wakker
het was akelig donker
ik zocht mijn droom
wou hem in mijn armen sluiten

er was niets
alleen een lege ruimte

mama
het voelt zo bang
ik kan niet leven zonder droom

             ©   Merel

Andere ogen

ik bekijk de wereld nu met andere ogen
ze zijn oud en veel te vlug versleten
gekluisterd in het lichaam van een jonge snaak
ik dool en kreten van frustratie
vliegen onheilspellend door de zwarte lucht
verkrampt verteer ik mijn machteloos gevoel
en drink de laatste slokken van mijn zwetend vocht

dat ander paar waar heb ik het gelaten
was ik onoplettend toen de onheilsengel kwam
gebeurde het in mijn slaap zodat ik me niet kon verweren
ik zoek een antwoord maar struikel over de vraag

twee doffe bollen zijn mijn laatste ankers
ik neem ze mee op sleeptouw
het is het enige dat nog rest

               ©   Merel

Je bent

en als de nacht zijn armen opent
de sterren adembenemend aan de hemel staan
weet ik dat jij er bent

in de stilte die de rust omhult
en de maan die zinnenstrelend het meer belicht
in de adem van mijn woorden
die hoopvol mijn ziel verwarmt

in het alles
in het niets
in mijn tranen die zoals ijskristallen
schitteren als parels in mijn zon

je bent aanwezig in mijn voelen
je bent en toch weer niet

              ©   Merel

Windekind

wat doe je met vandaag
nu doden voor eeuwig zwijgen
je smacht naar hoe het ooit was
hongerig als je bent
wil je duiken in de verleden tijd

je zoekt een levenslijn
een gouden draad van hier naar daar
zodat woorden overlopen
en een stem gemoedelijk
wat warmte in je brengt

er is gemis
weemoed neemt je in haar armen
en met de stilte die je overvalt
komt verbonden zijn heel dicht bij jou
het voelen van het zijn als wolken openscheuren
en je in een glimp ziet hoe de hemel lacht

je aarzelt niet
en als een windekind blaas je woorden in de lucht

                  ©   Merel