Herfstkind

je bent een herfstkind
en als de wind met je haren speelt
de kale bomen triestig verloren bladeren tellen
regendruppels gemoedelijk tegen de ramen tikken
en de avonden veel te vlug donkeren

vraag je je af waar het speelse is gebleven
gisteren was je nog onbezorgd
als een pas geboren lenteblad
beleefde je dartel je prille jeugd

tot zenuwbanen koppig
hun eigen wil te kennen gaven

en jij met kronkels in het hoofd
je afvraagt waar je zomer is gebleven

            ©   Merel

4 gedachten over “Herfstkind

  1. hier ook regelmatig terugkijken hoor.
    Alweer prachtig omschreven… wou soms ook nog stiekem dat ik in de lente van mijn leven zat. Maar elk seizoen heeft zo zijn charmes…
    Lieve groet ***

    Like

  2. Bij jou zijn er geen woorden die verongelijkt moeten voelen, Merel. Ze moeten enkel hun tijd en plaats afwachten om poëzie te zijn.

    Groetje

    Like

Reacties zijn gesloten.